Smithy

IRAULE (1505 m), ORRATZAREN KANALETIK 2012/02/25

2012-02-26T18:05:00.000+01:00

Aurtengo azken elurtetik hamar egun pasa eta astean zehar zerua osarbi eta giroa hotz izan ondoren, Aizkorriko kanalen egoera primerakoa topatuko genuenaren esperantzarekin Leku, Iker eta hiruok larunbaterako gelditu ginen. Oraingo honetan, eta astebete lehenago izandako esperientziarekin, ordubete lehenango gelditu ginen (7:00etan) elurraren gogortasuna ahalik eta gehien aprobetsatu asmoz. Josuren dei bat jaso ondoren, gaixo zegoela eta ez zela gurekin etorriko esan zidan. Dena den, bere anaia Asier eta honen laguna Aitor gurekin etorriko zirela komentatu zidan.

Zegamako apeaderora bi kotxetan ailegatu ondoren, Asier eta Aitorrek beraien trasteak Ikerren kotxean sartu eta pistan gora abiatu ginen. Kotxearekin ahalik eta goiena igo ondoren (aurten oraindik ez gara bordaraino ailegatu), goizeko 8:00etan trasteak prestatzen hasi ginen.

Zein kanal egin zen gure zalantza, baina Ikerrek eta nik ezik besteek Irauleko orratzaren kanala egin gabe zutenez, kanal honetara joatea adostu genuen. Gainera niri ere duela hamabost egun Josu eta Bixkikin izandako esperientzia txarragatik mesede egingo zidan kanal hau errepikatzea. Kanal honen nondik norakoak hemen idatziak ditudanez, argazkiak bakarrik komentatutko ditut.

Goizeko 8:15ak. Trasteak prestatzen.

Traste guztiak prestatu ondoren, 8:25etan martxan hasi ginen.

Normalean kotxea uzten dugun borda atzean utzi ondoren, kotxetik abiatu eta hamar minutu ingurura pista uzten den puntura ailegatu ginen. Pista uzteko erreferentzi bezela hartzen dugun arkaitza ikusi daiteke Asierren aurrean.

Arkaitza pasa ondoren (eskuinean ikusi daiteke).

Behin pinudia atzean utzi ondoren dagoen pagadian Sakonaundi kanalaren sarreraren bila. Zati honetan elurra biguna topatu genuen, baina joan den asteko baino askoz hobea.

Gure mendia adar artean erdi izkuturik.

Berrogei minutu ibili ondoren, Sakonaundi kanalaren sarrerara ailegatu ginen.

Sakonaundiren lehen metroetan.

Kanalaren erdian sartu baino, bere eskuinetik (igotzeko norantzan) doan kanaltxo hestutik gora jo genuen.

Gure gaurko helburua, gorriz jarraitutako bidea eta bertako zailtasunak. Urdinez, bilera jarrita dagoen lekura ailegatzeko bide errazago bat.

Igoeraren momentu batean nahi eta nahi ez pago artean doan kanal hestua utzi behar da Sakonaundira sartzeko.

Leku kanal hestua utzi genuen lekuan.

Hemen maldako gora jotzen du, eta aurrean doanak ederki sentitzen zuen, alde ederra atzean jartzen zenean. Momentu honetan Aitor ari da bidea irekitzen.

Dagoeneko Sakonaundi zabaltzen den tokira ailegatzen.

Besteak atzetik egindako arrastoaren gainetik gustora.

Argazki honetan guk jarraitutako bidea (gorriz), bilerara ailegatzeko dagoen bide erraza (urdinez), Sakonaundiren irteera normala eta eskuinean gelditzen den beste kanal zabal eta erraz bat markatu ditut.

Atzera begirada, Txindoki eta Aralar hodeien gainetik.

Iker eta Aitor zabalunean.

Gure atzetik etorri zirenentzat arrastoak ederki markatu genituen.

Malda tentetzen hasten den tokira ailegatu baino lehen kranpoiak, kaskoa,, pioletak eta arnesak jartzeko denbora hartu genuen...

...baita atseden hartzeko denbora ere.

Behin traste guztiak jantzi eta indarrak bereskuratu ondoren, 9:50tan goranzko bidea hartu genuen.

Aitor, Leku eta Iker atzetik.

Benetazko erresalteetara ailegatu baino lehen beste erresalte txikiago batzuk pasako ditugu. Aitor lehenengo erresaltetxo batean...

...eta bertatik irteten.

Pixkanaka orratzaruntz hurbiltzen.

Iker bigarren erresalte batetik irteten.

Asier orratzaren kanalera eramango gaituen leku zailenean. Puntu honetan bi erresalte tente eta kontuz ibiltzeko trabesia bat daude. Erresalteetan ez genuen ez elurrik ez izotzik topatu, dena den, piolet eta kranpoiak ederki sartzen ziren lokatzean.

Iker zatirik zailenaren aurretik dagoen azken erresaltetxo batera ailegatzen.

Asier trabesian, ni lehenengo erresalteari emateko zai eta Aitor pixkanaka ailegatzen.

Asier bigarrengo eresalteari ematen eta ni trabesiara ailegatzen.

Ni trabesia amaitu ondoren, bigarren erresalteari emateko prest.

Atzean Aitor lehen errsaltean.

Iker lehen erresalte tentera eramango duen azken erresaltetxoa gainditzen.

Asier bilera dagoen lekuan zailtasun guztiak amaituta.

Behin bilera dagoen lekuan bi irteera topatuko ditugu:

Irteera zuzena, iltze batzuk dituena babes gisa (argazkian markatuta).

Eta ohiko irteera.

Iker bigarren erresaltetik ateratzen.

Aitorrek guantekin arazoak izan eta eskuak izoztu egin zitzaizkion, lehen erresaltean ez atzera ez aurrera gelditu zelarik. Hau ikusita, Asierrek soka atera eta bilera jarria dagoela aprobetsatuz soka bota eta Aitor aseguratu zuen.

Leku bilera dagoen lekura ailegatzen behin Aitorri soka bota ondoren.

Iker badaezpada Aitor nola igotzen zen zai gelditu zen.

Bitartean Lekuk leku falta dela eta gorako bidea hartu zuen.

Kanalaren bigarrengo zatiaren amaieran...

...eta bigarren zatia amaitu ondoren.

Iker, Asier eta hiruok bilera dagoen tokian.

Aitor bilerara ailegatzen. Guante berri eta lehorrrak jarri zituenean berpiztu egin zen.

Bitartean Ikerrek kanalaren bigarren zatia betetzeari ekin zion.

Bigarren zatiaren erdialdean...

...eta amaieran.

Leku eta Iker bigarren zatia amaiturik eta gu hiruok ongi geundela ikusita, azken zatiari egurra eman zioten.

Iker hirugarren zatiaren hasieran...

...Oinentzat lekua bilatzen...

...eta azken zati honen irteera hestuan.

Bitartean, Asier eta biok soka jasotzen genuen bitartean, Aitorrek bigarren zatia igotzen hasi zen.

Aitor hirugarren eta azken zatian sartuta...

...eta kanalatik ateratzen.

Asier irteera zuzena zemuzkoa den ikusi ondoren bigarren zatiaren hasieran. Atzean Aitxuri mendia ikusi daiteke, Gipuzkoako mendirik altuena.

Denbora osoan alde batera eta bestera begira igo zen beste irteera posible batzuen bila.

Bigarren zatiaren amaierara ailegatzen.

Bigarren zatia amaitu eta ia gelditu gabe hirugarrenari ekin zion.

Pioleta non sartzeko leku baten bila...

...irteerara hurbiltzen...

...eta irteeran.

Leku, Asier eta Aitor kanalaren irteeran nire zai. Atzean Aizkorri ikusi daiteke.

Ni kanalaren irteeraren zatirik hestuenean...

...eta irteeran. Goizeko 10:45tan laurak kanalatik atera ginen.

Bideo honetan Asier eta bion irteera ikusi daiteke. Grabazioa eta Juanan Larrañagaren imitazioa Lekurenak dira.

Iker eta Leku igoera ospatzen.

Asier kanalaren irteera zuzenaren irteera nolakoa den inbestigatzen, etorkizuneko proiektua.

Bi mendizale Aitxuritik behera.

Kanalaren irteeran eguzkitan lasai egon, zerbait jan eta edan eta atseden hartu ondoren, 11:10etan beherunzko bidea hartu genuen. Argazkian Sakonaundiren irteera normala non dagoen markatu dut.

Berriro ere Sakonaundiruntz jaisten.

Sakonaundik duen zailtasun bakarrean.

Ikerrek ederki disfrutatu zuen.

Zuzen jaitsi beharrean, ezkerretik (jaisteko norantzan) jaitsi ginen Sakonaundiren irteeraren azpian zegoen kornisa ekidin nahian.

Behin "arriskua" atzean utzita, kanalean sartu ginen. Argazkian bilera jarrita dagoen lekura ailegatzeko dagoen bide errazagoa nondik doan markatu dut.

Irauleri azken begirada.

Berriro ere pagoen artean doan kanal hestuan...

...eta honen azken metroetan.

Traste guztiak berriro motxilan sartu eta beherunzko bideari ekin genio. Pinudian sartu bezain pronto berriro ere dena lainotu zen...

... baina behe lainoak eskeini ditzazken momentu majiko batzuekin gozatzeko aukera izan genuen...

...momentu hauek basoa erabat aldatzen dute...

...misterioz estaltzen dituztelarik.

AIZKORRIKO EZKER KANALARI SAIAKERA ZUZENA. EZIN DENEAN EZIN DA 2012/02/18

2012-02-19T14:21:00.002+01:00

Azken astean zehar eginiko elurra kontutan izanda (oraingo honetan elurrak ez zuen ipar-ekialdeko haizeak ekarri ipar-mendebaldekoak baizik) eta larunbaterako eguraldi ona iragarrita zegoela ikusita, duela parebat urte bakarrik eginiko kanal hau bisitatzeko asmoarekin Iker, Josu, Leku eta lauok Otzaurte aldera hurbildu ginen. Oraingo honetan gure helburua bikoitza zen: duela urte pare bat saihestutako erresalteak zuzenean igo eta kresteriorako irteera berri bat probatu.

Abiatu baino lehen bagenekien elurra beharbada oraindik ez zela bere puntuan egongo, baina elur kalitatea joan den astekoa baino hobea topatuko genuela ere uste genuen, astean zehar eroritako elurra hezea izan baitzen, eta normalean elur mota hau lehenago eraldatzen da.

Kanal honen deskribapena hemen idatzita dudanez, argazkiak edo deskribapenetik ezberdin eginikoak bakarrik azalduko ditut.

Goizeko 7:30etan gelditu ondoren, hau izan zen 8:00ak aldera Otzaurten topatu genuen panorama.

Gertuago, ezkerreko kanala, bi erresalteak eta kanalaren hasieran topatuko genuen elur jauzia.

Hasiera batean gure asmoa Emendatz arte kotxez joatea zen, baina Otzaurtetik gora abiatu ginenean lehen ustekabe bat topatu genuen: botatako elur kantitaea. Hasiera batean kotxez nahiko ongi igotzen hasi ginen, baina Beundera ailegatu baino lehen gorago igo ezin zela ikusirik, kotxea zabalune batean utzi genuen.

Kotxea "aparkatu" ondoren. Pena izan zen Beundetik aurrera gurpil arrastoak topatu genituen eta.

Ustekabe honekin lehen zalantzak etorri ziren: bagenekien kotxea utzitako lekutik kanalaren hasierara denbora luze pasako genuela, baina elurrak zuen gogortasuna ikusirik animatu eta 8:30ak aldera goruntz abiatu ginen. Tenperatura 0 gradu ingurukoa, haizerik ez eta zerua oskarbi, ezin da gehiagorik eskatu.

Beundera ailegatzen.

Beunde pasa ondoren eguzkia lotsati pago artean.

Argakian ikusten denez elurra harria bezela topatu genuen lehen metro hauetan.

Esan bezela, elurraren gogortasunak asko animatu gintuen eta dagoeneko ametsetan hasi ginen gaurko ibilbidearekin. Baina ametsetan ari ginela bigarren ustekabea etorri zen: nahigabe putzu izoztu bat zapaldu eta hankaz gora erori nintzen gerrian kolpe handia hartu nuelarik. Denbora batean minez izan ondoren aurrera jarraitzeko erabakia hartu genuen nahiz eta gero egun osoan zehar molestiakin izan.

Aldaolara eramango gaituen pista jarraituz. Pista hau San Adrianera doan pista bera da.

Aratz aldea ikusgarria zegoen benetan.

50 minutu inguru ibili ondoren Aldaolan dagoen bidegurutzera ailegatu ginen. Hemen San Adrianera doan bidea utzi genuen.

Aldaolako bidegurutzea atzean utzi ondoren.

Gazteluberri mendi bikia eta honen atzean Beriain.

Gertuago...

Pixkanaka-pixkanaka Emendatzera hurbiltzen joan ginen ezkerreko kanala gertuago ikusten hasi ginelarik.

Bideak Donejakue bidearekin topo egiten du Emendatz baino lehen.

Kotxetik irten eta ordu t'erdira Emendatzera ailegatu ginen.

Zertan ari dira bi anaiak?

Gaurko helburua goitik behera aztertzen. Aizkorriko ermita ere ikusi daiteke.

Atzera begirada, gure Txindoki maitea.

Emendatzeko bordaren ondotik pasatzen. Elurra oraingoz elegantea.

Borda gertuago, atzean Gazteluberri eta honen atzean Beriain.

Ezkerreko kanala pagadian sartu aurretik. Bi erresalteak markatu ditu. Lehenengo erresaltetik behera elur jauzia ikusi daiteke.

Pagadira sartu aurretik.

Pagadira sartu aurretik komeni da kanalaren erreferentzia ongi hartzea, behin pagadian, ez baita ikusten.

Pagadiaren lehen metroetan, elurra oraindik tarteka ona topatu genuen.

Baina pagadian gora egin ahala elurraren kalitateak nabarmen behera egin zuen.

Ezker kanalaren ezkerrean dauden beste bi kanalen amaieran dagoen zabalunea. Hemen berriro ere elurra nahiko gogorra topatuko genuen.

Iker elurrarekin borrokan.

Esan bezela, zabalunean elurra gogorra topatu genuen, sobra ere zabalune hau ez dago babestuta eta hotzak ederki gogortu zuen elurra. Honek gure animoak ere berpiztu zituen pagadian belaunetaraino sartuta ibili ondoren.

Baina ezkerreko kanala amaitzen den zabalunera ailegatu ginenean berriro ere elur biguna topatu genuen, berriro ere belaunetaraino bidea irekitzen aritu ginelarik.

Iker eta Leku bigarren zabalune hau pasa ondoren elur jauzia izan den lekura ailegatzen. Atzean Txindoki ikusi daiteke. Honaino kotxetik ia bi ordu t'erdi pasa genuen.

Nork esaten du Aizkorrin ez dela elur jauzirik izaten? Hara hemen argazki bat.

Behin hona ailegatuta, ur pixkat edan eta elur jauziak utzitako arrastotik gora abiatu ginen.

Josu, ni eta Iker belarretan gora.

Josu lehen erresaltera ailegatzen. Elur jauziaren sorrera non izan den ikusi daiteke.

Zer egingo deu? Bileran. Lehen erresaltearen azpian makilak gorde eta piolet eta kranpoiak ateratzea erabaki genuen.

Josu lehen erresaltea errazen igo daiteken puntuari begira.

Lehen erresalte honen zati "errezenari" saiakeratxoa eman ondoren, elur jauzia sortutako lekutik gora igotzea pentsatu genuen elurra oso oso biguna zegoen eta.

Bigarren erresaltea. Elurraren kalitatea ikusita metro batzuk lau hanketan egin nituen zutik jarriz gero belaunetatik gora sartzen nintzen eta.

Josu bigarren erresaltera ailegatzen.

Nola ikusten dezu? Galdetu zidan Josuk, "ba nahiko pattal, elur honekin ezin izango deu gauza handirik egin" erantzun nion.

Zuzenean eta nik duela bi urte igotzeko erabili nuen trepatdatxoaren egoerak txarrak zirela ikusirik, erresaltearen ezkerraldera abiatu ginen bide baten bila.

Metro batzuk goruntz egin ondoren Josu eta biok etsitu ginen. Iker dena den erresaltearen ezkerrean dagoen diedrotxo baten egoera nolakoa zen probatzera joan zen.

Elur bigunarekin borrokan.

Azkenean, elurraren kalitatea, ordua (11:30ak), oraindik gora ateratzeko gelditzen zitzaiguna eta kanalatik elurra erortzen zela ikusirik, buelta hartzera erabaki genuen.

Leku bigarren erresaltean etsita.

Lehen erresaltea jaitsi ondoren. Elur jauziaren ibilbidea ikusi daiteke.

Kanalaren sarreran kranpoiak eta pioletak gorde, eta hamaiketako arin baten ondoren, kotxerako bidea hartu genuen igotako bide beretik.

Iker eta biok igoeran pasa genuen lehen zabalunean.

Leku zabalune berean. Elurra ez zegoen argazkian antzeman daiteken bezela.

Zabalune honen azpian egoten diren arkaitz blokeak erabat estalita daude.

Berriro pagadian.

Eskerrak igoerarako egin genuen marka beretik itzuli ginela, markatik ateraz gero dexente sartzen ginen eta.

Emendatzeko bordara ailegatzen.

Azken begirada, hurrengo batean izango da.

Ez nuke jakin nahi zenbat mendizale izango ziren Txindokiren maldekin borrokan.

San Adrianeko pistan berriro ere.

Beundera ailegatzen. Itzulera luzea egin zitzaigun.

Kotxera 14:00ak aldera ailegatu ginen. Zertxobait jan, gauzak jaso eta etxerako bidea hartu genuen.

Aizkorriri azken begirada...

...baita ezkerreko kanalari ere. Ea hemen pendiente duguna noiz betetzen dugun.

IRAULE (1511 m.) , IRAULEKO ORRATZAREN KANALETIK 2012/02/11

2012-02-18T18:58:00.000+01:00

Otsailaren hasieran botatako elurteekin batera Aizkorrira joateko sena beste urtebetez piztu egin zen. Tamalez, 2012 urteko lehen elurtea ipar ekialdeko haizearen laguntzarekin etorri zen, hotz handia bai, baina oso lehorra, botatako elurra ere kalitate eskasekoa izan zelarik. Dena den, askotan bihotzak buruari irabazten dio eta elur "monoa" kentzeko asmoarekin Josu, Bixki eta hiruok kanal honen egoera nolakoa zen ikustera hurbildu ginen.

Kanal honen nondik norakoak eta azalpen zehatza hemen jarria dudanez, argazkiak bakarrik komentatuko ditut. Esan beharra da elurraren kalitatea oso txarra topatu genuela, bidea irekitzeko ere nahiko lan izan genuelarik. Elurraren kalitatea, behe lainoa eta ipar ekialdeko haize indartsu izoztuak ez zigun kanal polit honetaz disfrutatzen utzi.

Irteera honetatik aipagarriena Josuk eta biok eskuetan pasa genuen hotza. Nik ez dut sekula horrenbesteko hotzik pasa eta asteburu osoan behatzak txingurrituta izan nituen, izozte hasiera izan nuen antza. Honegatik kanal bertako argazkirik ere ez dago argazkiak ateratzeko indarrik ere ez nuen izan eta.

Josu eta Bixki kotxea utzi ondoren lehen metroetan

Elurra majo botata zegoen.

25 minutu eskas ibili ondoren, normalean kotxea uzten dugun bordara ailegatu ginen.

Hortxe borda.

Bordatik Sakonaundi kanalaren hasierara doan pinudian zehar dagoeneko elurra bigun-biguna topatu genuen, ordu erdi pasatxoan kanalaren hasierara ailegatu ginelarik.

Bixki kanalaren hasieran elurrarekin borrokan.

Josu atzetik hala-nola ez elurraren kalitatea (hautsa erabat) ez baitzen ona.

Sakonaundi kanalaren lehen zati honetan bidea irekitzen aritu ginen denbora osoan.

Zuhaitzen egoera izugarri/izozgarria benetan.

Kanala zabaltzen den lekura ailegatu aurretik oin marka bat ikusi eta bertara joan ginen zuzen zuzen, nahiz eta, berriro ere, elurraren egoera dela eta, askotarako ez lagundu.

Basotik ateratzen.

Nahiz eta egoera hotza iruditu, haizearen babesean geundenez, hemen ez genuen horrenbesteko hotzik pasa.

Sakonaundi kanalaren zati zabalera ateratzen. Behe lainoak ez du goiko zatia ikusten uzten.

Kanalaren igoeraren azken argazkia, Josu arropa guztia jantzi eta Orratzaren kanalera sartu aurretik. Gero pasa genuen hotza dela eta, ez berak ez nik ez genuen txantxetarako denborarik izan.

Berriro ere etxerako bueltan. Aizkorrik zuen elur kantitatea ikusi daiteke.

Azken argazkia Zegama herritik aterata, Aizkorri dagoeneko lainoen artean.

MIDI D'OSSAU (2884 m) BIDE NORMALETIK, JAVI, BIXKI ETA LEKUREN LEHEN IGOERA, 2011/10/12

2012-01-05T16:09:00.002+01:00

Aspaldian nuen errepor honetarako argazkiak ordenadoreko karpeta izkutu batean eta dagoeneko irteeratxo hau egin zutenetakoren batek ere itxaropen guztiak galduak zituen errepor hau aurrera aterako zenarekin. Baina aste honetan oporretan nagoela aprobetsatuz serio hartu eta argazkiak aukeratu eta antolatzeari ekin diot errepor honek argia ikus dezan.

Mendi irteeratxo hau 2011ko urriaren 12an egin genuen. Lekuk aspaldian esan zigun Midia igo gabe zuela eta mendi honek urtero bisitatxo bat egitea merezi duenez bere batailorako plana prestatu genuen. Gure irteeratxoaren berri izan zutenean, Javi eta bixkia ere gurekin etorriko zirela esan ziguten.

Urriaren 11an Casa de Piedra aterpera ailegatu ginen. Bertan afaldu, epel-epel lo eta gosaldu ondoren, urriaren 12an Portaletera hurbildu ginen.

Midi d'Ossau mendira doan bide normalaren deskribapen zehatza hemen jarrita dudanez, argazkiak bakarrik jarriko ditut.

Goizeko 7:45ak, kotxetik trasteak hartu ondoren, irteteko prest.

Lehen metroetan, atzean Peyreget mendia ikusi daiteke. Argazkia Javirena da.

Bidea oso argia da denbora osoan, neguan, dena elurtuta dagoenean gauzak erabat aldatzen dira. Argazkia Javirena da.

Col de Soum de Pombie-ra eramango gaituen azken metroetan, oraindik eguzkiaren zai.

Col de Soum de Pombie. Hemen lehen aldiz ikusten da Midi bere osotasunean. Bertan arropa kentzeko aprobetsatu genuen...

...eta lehen taldetxo argazkia ere atera genuen. Argazkia Javirena da.

Col de Soum de Pombie atzean utzi ondoren Pombie aterpera ailegatzen. Aterpearen gainean gure hurrengo helburua ikusi daiteke: Col de Souzon lepoa. Aterpera ordu eta hamar minutuetan gutxi gora behera ailegatu ginen.

Pombie aterpea atzean utzi ondoren Col de Souzon-era ailegatzen. Argazkia Javirena da.

Leku eta bixki Col de Souzon-etik gora. Dagoeneko Midiak dituen hiru tximiniak ikusi daitezke. Argazkia Javirena da.

Iker Col de Souzon-en.

Lehen tximinia hasten den puntura ailegatu ginenean, indarrak berreskuratu, kaskoak jarri eta gorunzko bidea hartu genuen.

Javi eta bixkia lehen tximiniaren lehen zatian. Argazkia Lekurena da.

Javi lehen tximiniaren lehen zatia amaitzen. Argazkia Lekurena da.

Bixkia lehen tximiniaren bigarren zatian. Bakarren batek zinta luze bat utzi zuen lagungarri gisa. Argazkia Lekurena da.

Iker puntu berean. Argazkia Lekurena da.

Eta amaitzeko nire txanda. Egoskorkeriak jota, ez nion zintari eutsi nahi ere izan.
Argazkia berriro ere Lekurena.

Lehen tximinia atzean utzi ondoren dagoen hestuasun batean.

Bigarren tximiniara ailegatzen. Argazkia Lekurena da.

Bixkia eta Javi bigarren tximinian gora. Beraiek tximiniaren eskuinetik hartu zuten. Argazkia Lekurena da.

Gu ailegatu ginenean, "trafiko" pixkat topatu genuen, batez ere guk tximiniaren ezkerraldetik igotzeko asmoa genuen eta.

Bigarren tximinian gora. Argazkia Lekurena da.

Bigarren tximiniatik ateratzen. Argazkia Lekurena da.

Bigarren tximiniatik atera ondoren. Argazkia Javirena da.

Bigarren eta hirugarren tximinien artean topatuko dugun trepadatxora ailegatzen. Argazkia Ikerrena da.

Iker trepadatxo honetan.

Ni trepatxotik ateratzen. Argazkia Lekurena da.

Hirugarren tximiniaren sarreran. Argazkia Javirena da.

Josu eta Javi hirugarren tximiniaren lehen trepadatxoaren ondoren.

Hirugarren tximiniaren bigarren trepadatxoa hasten. Argazkia Lekurena da.

Aurretik duguna. Goian hirugarren trepadatxoaren amaieran dagoen gurutzea ikusi daiteke.

Iker hirugarren tximiniaren azken metroetan... (argazkia Lekurena da)

...baita Javi ere.

Leku hirugarren tximinia amaitu ondoren gurutzearen ondoan.

Hirugarrengo tximiniaren ondoren, amaigabea dirudien harrikara bat hasten da.

Bi anaiak harrikararen erdian. Argazkia Javirena da.

Eta harrikara amaitu ondoren, azken destrepadatxo bat egin eta Midi d'Ossauren gailurrera aterako gara. Argazkian Javi.

Goizeko hamaiketan Midi d'Ossauren gailurra zapaldu genuen. Aupa koadrilaaa!!!!!!

Leku eta biok bi Midiren artera hurbildu ginen Petit-ari argazkitxoa ateratzeko.

Iparralderuntz begirada.

Denbora dexente gailurraz gozatu, argazkiak atera, hidratatu eta hamaiketakotxoa egin ondoren beherunzko bideari ekin genion.

Iker eta Josu hirugarren tximiniaren lehengo zatia (beherenzku bidean) jaitsi ondoren.

Atzetik Javi, ni eta bixkia puntu berean. Argazkia Lekurena da.

Iker benetan gozatzen. Argazkia Lekurena da.

Bigarren tximiniako soka bat jarri genuen tximinia rapelatu ahal izateko.

Josu eta biok rapela montatzen. Argazkia Lekurena da.

Rapela jartzen den katearen argazkia.

Javi bigarren tximinia rapelatzen.

Iker bigarren tximinia jaitsi ondoren. Hok die hok parajeak!!!

Javi ere zoriontsu "Azkenean Midia igo det!!!!!"

Eta gu zer esanik ez. Honelako mendietan zaila da ondo ez pasatzea. Argazkia Javirena da.

Soka kanpoan genuela aprobetsatuz, lehenengo tximiniarako ere rapela jarri genuen. Argazkian Javi rapelatzen.

Ni lehen tximiniaren azken metroetan... Argazkia Lekurena da.

"Larritasun" guztiak amaitu ondoren, kaskoak kendu, soka jaso eta Pombie aterperako bideari ekin genion. Argazkian bixkia Col de Souzon-erako jaisten.

Josu, Iker eta hiruok ere beheko bidean. Argazkia Lekurena da.

Igoera hau nola ospatu ez genekienez, Pombie aterpera sartu eta garagardo frexko bana hartu genuen. Argazkia Lekurena da.

Berriro ere Col de Soum de Pombie-n. Javi izan zen beharbada zoriontsuen zegoena.

Midiri azken begirada. Ziur itzuliko garela, neguan edo udan, baina ziur itzuliko garela.

ADI (1458 m.), NAFARROAKO FAMILIAREKIN 2011/12/27

2012-01-03T18:43:00.001+01:00

"Aurten ere ez pentsa zuekin ahaztu garenik, noiz eta nora joan gaitezke?" zioen Rosaliaren mezuak. Telefonoa hartu eta Josuri deitu nion: "Josu, naparrek mezua bidali diate aurten ea nora jungo gean galdezka, ze esango diet?", "Nahi dezuna, igual zait nora jun eta" bere erantzuna. Mendira joateko preferentzi handirik ez genuela erantzun ondoren, beraien erantzunaren zai gelditu ginen. Erantzunaren zai nengoela memoria egiten hasi nintzen, "joe dagoeneko sei urte pasa die elkar ezagutzen geanetik...". Duela sei urte napar hauek eta gure artean adiskidetasun bat jaio zen egoera "berezi" batean, eta orduz geroztik urtero mendi irteeratxo bat egiteko gelditzeko idatzi gabeko tratua egin genuen.

Eguberri egunean azkenik Rosaliaren erantzuna ailegatu zen. Juanmakin hitzegin ondoren, honek Adi mendira igotzeko proposamena luzatu zuen. Urteetan mendi hauetan bere aitona izan zena basozain lanean aritu zen eta Juanma haur zela aitonak Adi mendira igotzeko erakutsi zion bide bat jarraituko genuen. Duela urte pare bat paraje hauen inguruan ere ibili ginen orduan Saioa mendia igo genuelarik.

Egia esan egun honetan nora joan gutxienekoa izaten da, denak berriro elkartzea izaten baita gauzarik politena, azken urteko berriak kontatu, Pablo eta Fermin (Fermin eta Juanmaren semeak) noraino ailegatu diren entzun eta mahai eta bazkari baten inguruan etorkizuneko planak egin.

GURE BIDEA

Adira igotzeko Zubiri herrian gelditu ginen. Hemendik Eugi herrirako bidea eta herri honetatik Urkiaga gainara doan bidea hartu genuen, Quinto Real eremuan. Aspaldi itxita dagoen amuarrain haztegi bat izandakoa (egun igelgorri haztegi bat da) pasa eta kilometro-kilometro t'erdi ingurura errepidearen eskuinean dagoen zabalunetxo batean kotxeak utzi genituen. Zabalunetxo honetan mendi pista bat abiatzen da Arga erreka zeharkatzen duen zubi bat igarota. Juanmaren aitonak eginiko bidexka zubi honetatik errekaren behera 50 metro ingurura dagoen zubi estu bat zeharkatuz hasten da. Gaurko irteerarako Luis (Juanmaren koinatua) ere etorri zen duela bi urte Saioa mendian egin zuen bezela.

DESKRIBAPENA

Orain arte eginiko mendi irteeratako deskribapenekin alderatzen badugu, beharbada hemen datorren deskribapena ez da oso zehatza izango, alde batetik bideak galera handirik ez daukalako eta bestetik denborak hartzeko erreferentzi handirik ez dagoelako bidea ia denbora osoan pagadi baten erditik doa eta.

9:35, Kotxea utzitako lekua. "Ufff, hau da hotza!!!!!" Josuk, "ba bai, kotxeak bost gradu zero azpitik markatzen ditu" nik. Kotxearen epeltasunetik kanpoko izoztera alperkeriz atera eta eta pixkanaka botak janzten hasi ginen.

Trasteak prestatzen...

Motxilak hartu eta martxan jarri ginen. "Juanma, pista jarraitu behar da?" galdetu nion. "Ez, errekan behera dagoen zubitxo hori zeharkatu eta bertan hasten den bidexka jarraitu behar da" erantzun zidan.

Arga ibaia zeharkatzen duen zubitxoa pasatzen.

Zubia pasatu eta berehala ikusten da bidexka kontu handiz egina dela, erromatar galtzada baten moduan harritxoak jarrita ditu eta. "Bidexka hau nire aitonak beste laguntzaile askorekin egin zuen" esan zigun harro Juanmak. Bidexka honetan zehar lehen metroak egin ondoren bera jarraitzea zaila izango zela konturatu ginen, basoa garbitzen ari ziren eta, botatako pagoak non nahi topatu genituelarik.

Bidexkaren lehen metroetan, botatako pagoak ikusi daitezke.

Lehen metro hauen ondoren, igotzen den maldatxoa medio, berehala berotzen hasi ginen.

Arga ibaia eta kotxeak azkar utzi genituen behean.

Gutxi gora behera jarraitutako bidea. Enbor moztuak dauden lekuan pistak jarraitzen du, hemen ezkerreruntz (argazkiaren zentzuan) hartu genuen.

Pistan sartu ginenean, Junamaren penarako (bere aitonak eginiko bidexka hain hondatua egongo zela espero ez baitzuen), ehun metro inguru jarraitu genuen momentu batean ezkerrean utzi genuelarik.

Pista utzi genuen lekua...

...eta jarraitutako bidea.

Azkenean, bidexka erabat zanpatuta eta botatako pagoez betea zegoela ikusita, berriro ere pistara atera eta bere amaierarte jarraitu genuen.

10:20, pistaren amaiera. Juanmak zuen tristura pistaren amaierarekin zertxobait baretu zen, hemendik aurrera hasten baita benetazko "mendi bidea". "garai batean hona etortzen nintzen entrenatzera eta bidexka ia Adiren gailurreraino ailegatzen zen" esan zigun behin eta berriz.

Fermin pistaren amaieran eta hemendik aurrera jarraitutako bidea. Pagoen artean eta eguzkipean Adi mendia ikusi daiteke.

Besteak puntu berera ailegatzen.

Esan bezela, pista amaitu ondoren bidexkaren arrastoak berriro ere azaldu ziren, eta hauekin batera hito bakarti batzuk, baina bidea nondik nora doan jakiteko nahikoak.

Pistaren amaiera atzean utzi ondoren.

Pagadietan ibiltzea zoragarria izaten da eta konpainia ederrean oraindik hobea. Pixkanaka pagoen artean sartzen gintuen bidexka jarraitu genuen.

Bidexka jarraitzen.

Gozada handia da honelako lekuetan ibiltzea.

Lepo batera ailegatu eta eguzkiaren agurrarekin batera bidexka zabaldu egin zen, malda tarte batearko amaitu zelarik.

"Ez dakit eguzkiagatik edo, baina hemen bero handiagoa egiten du" esan nion Juanmari. "Bai, azken egunetan inbertsio termikoa izan da paraje hauetan, haranetan gailurretan baino tenperatura baxuagoa egon delarik", erantzun zidan.

Maldarik gabeko zati honetan gustora ibili ginen. Adar artean Adi ikusi daiteke.

Ordu laurden inguru lauean ibili ondoren aterpe batera ailegatu ginen.

11:05, aterpea. Aterpea larizti baten erdian dago eta oso ongi zaindua bi pisu dituelarik: goiko pisuan lo egiteko lekua dago, eta beheko pisuan mahaia eta tximinia. "Aterpe nire aitonak egin zuen baita laritzak landatu ere" esan zigun Juanmak.

Aterpera ailegatzen.

Josu, Juanma, Rosalia eta Luis atzeaxeago aterpera hurbiltzen.

Atepetik aurrera, laritzen artean sartuta, bidea berriro ere hestutzen da. Hemen ere hitoren bat edo beste ikusi daiteke.

Aterpea atzean utzi ondoren.

Gutxi ikusiko ditugun hitoei jarraika.

Atzera begirada, Higa de Monreal mendia ikusi daiteke.

12:30, pagadiaren amaiera. Aterpetik atera eta hogei minutu eskasera pagadiaren amaierara ailegatu ginen. "Hara, hortxe dago gaurko helburua!!!" Juanmak.

Pagadiaren amaierara ailegatzen.

Pagadiaren amaieran dagoen hesia pasa ondoren. Orain dator eguneko aldapa handiena.

Bitan pentsatu gabe, poliki-poliki txilarraren artean abiatu ginen Adiren gailurreruntz.

Atzera begirada. Gutxi gora behera nondik etorri garen eta aterpearen kokalekua markatu ditut.

12:55, Adi, 1458 metro. Hogeitabost minutu inguruko igoera lasaiaren ondoren Adi mendiaren gailurrera ailegatu ginen eta bertan haize indartsu batek agurtu gintuen.

Josu, Juanma eta Fermin Adi mendiaren gailurrean.

Gailurrera ailegatu eta elkar besarkatu ondoren haizearen babesera "ihes" egin genuen. Juanmak "Lurretik zenbat eta gertuago egon ahalik eta haize gutxiago izango dugu" esan eta gero, denak etzan eta hamaiketakoari egurra emateko prest hasi ginen.

Pirinioak Adiren gailurretik.

Hamaiketakoari egurra ematen.

"Ze mendi die han ikusten direnak?"

"Ez dakit, baina ezagunena, erdi erdian, Midi d'Ossau".

Gailur argazkia, "hau da haizea zegoenaaaaa!!!!!"

Gailurrean 50 minutu inguru izan ondoren, beherunzko bidea hartu genuen.

Jaisteko igoeran jarraitutako bide bera jarraitu genuen. Dena den, behin pisara ailegatu ginenean, igoeran jarraitutako bidexka segi beharrean, pista jarraitu genuen bere osotasunean kotxeetaraino.

Azken argazkia behin kotxeetara ailegatu ondoren. Datorren urterarte, Familia!!!!!

Eguna amaitzeko, Zubiri herrian bazkaldu eta hainbat orduetako solasalditxoa izan genuen, azkenean muxu bana eman eta datorren urtearte agurtu ginelarik.

PANTICOSA INGURUKO HIRUMILAKOETAN, 2.go zatia: PONDIELLOS orratzatik ARGUALAS mendira 2011/09/10

2011-09-30T22:14:00.001+02:00

Atzoko egunean Infiernos eta Arnales mendietan ibili ondoren, gaur Panticosa inguruko beste bost hirumilakoak igotzeko prestatu ginen gure bi egunei amaiera polit bat emateko asmoarekin. Aterpean ederki afaldu ondoren goiz joan ginen lo egitera goizeko 6:00tako jeiki ginelarik.

GURE BIDEA

Eginiko ibilbidea hirumilako hauek igotzeko mendizale askok egiten duten ibilbide bera da: Balneariotik Pondiellos lepora igo, hemendik Pondiellos orratzera, eta Pondiellos orratzetik Garmo Negro mendira pasa ondoren kresteatzen joan Argualas mendiraino, bidean Algas Norte eta Algas mendiak igoz. Jaisteko Argualas mendira igotzeko erabiltzen den ohiko bidea jarraituko genuen.

ERAMANDAKO MATERIALA

Zalantzan izan ginen kaskoa eraman hala ez Pondiellos orratzatik Garmo Negrora dagoen trepadatxoagatik, harri askez betetako trepadatxoa baita, baina azkenean ez genuen eraman. Nahiz eta guk ez eraman, trepadatxoa nolakoa den ikusi eta gero, uste dut gomendagarria dela kaskoa eramatea.

DESKRIBAPENA

7:10, Casa de Piedra aterpea, 1636 metro. Atzo bezela goizeko 6:30etan gosaldu eta kotxetik motxilak hartu ondoren, aterpetik irten ginen. Igoerarako atzo jaitsieran jarraitutako bide bera jarraituko genuen. Bide hau hartzeko, aterpetik hegomendebalderuntz joan behar da Ibon de Baños iboneruntz. Ibon honetara ailegatzear gaudela eskuinera (iparmendebalderuntz) basoan sartzen den bide argi bat topatuko dugu. Bide hau da jarraitu beharrekoa. Gure lehenengo helburua? Mallata baxa d'as Argualas zabalunea.

Gaurko gure lehen eta azken helburuak egunsentiaren aurretik.

Bideak ez dauka inongo galerarik eta metro gutxietan altuera majoa irabazten du.

7:35, Mallata baxa d'as Argualas, 1900 metro. Uste baino azkarrago eta ia konturatu gabe lautada zabal honetara ailegatu ginen.

Mallata Baxara ailegatzen.

Mallata Baxa atzean utzi ondoren.

Mallata baxa atzean utzi ondoren bideak lotsagabe gora hartzen du gure hauspoen kalterako.

Mallata Alta d'as Argualasera ailegatzen.

08:00, Mallata alta d'as Argualas, 2260 metro. Erritmoa bizi-bizia mantenduz bigarren Mallatara ailegatu ginen.

Mallata Alta zeharkatzen. Parean Pondiellos Orratza garbi ikusi daiteke.

Mallata Alta zeharkatzen ari garela, Saretas lepora doan bidegurutzea topatuko dugu, hemendik Arnales mendira igotzeko. Guk ez genuen bide hau hartu, noski.

Bidegurutze hontatik aurrera maldak puntu bat gora egingo du. "Ufff, nik nire erritmoa hartzea noa, bestela lepora leher eginda ailatuko naiz" komentatu nien eramaten ari ginen erritmoa eta izerditzen ari nintzela kontutan izanda. Honela Josu, Asier eta Leku zertxobait aurreratu ziren Iker, Jon eta hiruok lasaixeago hartu genuelarik.

Iker Mallata Altatik gorako malda gogorrean.

Mallata Alta atzean utzi ondoren, Pondiellos lepora eramango gaituen harrikaran gora malda gogorrenak atzean utzi eta erritmo lasaiago bat hartu ondoren.

Pondiellos leporaino aurretik duguna eta gutxi gora behera jarraitutako bidea.

09:25, Pondiellos lepoa, 2809 metro. Hasieran eramandako erritmoa moteldu ondoren nahiko frexko ailegatu ginen lepora. Hala ere, hemen atseden hartzeko denbora hartu genuen inongo presarik gabe.

Pondiellos lepora ailegatzen

Jon eta Josu ere lepora ailegatzen.

Midi d'Ossau handia eta Pondiellos ibonak Pondiellos lepotik.

Lepoan atseden hartzen ari ginela Garmo Negro mendirarte ibilbide bera jarraitu behar zuen mendizale batekin hizketan aritu ginen. Azkenean gurekin batera Garmo Negrora etorriko zela erabaki zuen.

Lasai asko atseden hartu ondoren 9:50tan Pondiellos orratzaruntz abiatu ginen.

Nondik joango gara, Leku?

Lehendabizi hemendik...

...eta gero hemendik.

Pondiellos lepotik gora izen bereko orratzera igotzeko lehenik eskuin-ezker doan tximinia antzeko batetik gora igo ginen. Tximinia honek ez dauka inongo zailtasunik, arrisku bakarra duen harri soltea delarik. Guk ahal izan genuen denbora osoan tximiniatik kanpo ibili ginen bertan baitago harkaitzik onena.

Tximinian sartzeko prest.

Metro gutxietan Pondiellos lepoa oso behean utzi genuen.

Ahal den guztia tximiniatik kanpo egiten...

...nahiz eta azkenean nahi eta nahi ez tximinian sartu.

Jon eta Iker tximinian gora...

...eta tximiniaren azken metroetan, harriaren kalitate kaxkarra antzeman daiteke.

Behin tximinia igotakoan bideak iparmendebalderuntz hartu genuen, Pondiellos Orratzaren gailurraraino kresteriotik gertu mantendu ginelarik. Kresterioak ez dauka inongo zailtasunik eta makilak ez genituen gorde ere egin.

Tximinia igo ondoren Pondiellos Orratzaren gailurreruntz hartu genuen bidea. Gurekin igo zen mendizalea ikusi daiteke, ez zigun izenik esan.

Leku kresteriora hurbiltzen Jon tximiniatik ateratzen den bitartean. Atzean, mendi guztien gainetik, Vignemale handia ikusi daiteke.

Tximiniaren irteeratik aurrera jarritutako bidea.

Asier kresterioan, atzeko panorama ikusgarria da benetan: Frondiellak, Balaitus, Infiernoak, Arnales...

Kresterioakin jolasean, atzean Hegoekialdeko Infiernoa, Arnales eta Arnales Sur.

Pondiellos orratzaraino eramango gaituen kresterioaren ikuspegi orokorra, zailtasun handirik ez duela ikusi daiteke.

Dagoeneko Garmo Negro mendiaren gailurrean mendizale talde bat dago.

Gailurrera eramango gaituen azken metroetan.

Jon ibilbidearekin gozatzen.

10:20, Aguja de Pondiellos, 3011 metro. Gozo-gozo eguneko lehen hirumilakora ailegatu ginen. Bertan gurekin igo zen mendizaleari gailur argazkia ateratzeko eskatu eta ur pixkar edan ondoren, Garmo Negroruntz abiatu ginen.

Aguja de Pondiellos, 3011 metro. Atzean Garmo Negro mendiaren gailurra ikusi daiteke.

Garmo Negrora ailegatzeko lehenik Pondiellos orratza eta Garmo Negroren arteko punturik bajuenera ailegatu beharko gara. Honetarako lehenik hegomendebalderuntz hartu behar dugu bidexka bat jarraituz, amaieran destrepe erraz batekin lepoaren beheraino ailegatuko garelarik.

Garmo Negro mendiaren gailurreraino eramango gaituen trepadatxoa gutxi gora behera nondik doan markatu dut.

Behin bi mendien arteko lepoaren barrenean trepadatxo baten ondoren (hau da igoerako punturik zailena) arkaitz marroia duen kanalera ailegatuko gara. Arkaitz marroi honetatik gora kontu handiz trepatu beharrean gaude harria oso askea baitago. Iker eta Lekuk arkaitz marroiko "kanalaren" ezkerretik jo zuten lehen metroetan. Gu aldiz, zuzen hartu genuen hasiera-hasieratik, Asier aurretik genuela. Gurekin igo zen mendizaleak esan zigun beste bide errazago bat badagoela, baina bera ere azkenean gurekin batera igo zen.

Iker eta Lekuk lehen metroetan harkaitz marroiaren ezkerretik jo zuten.

Iker trepadan murgilduta.

Gu bitartean bi mendien arteko punturik bajuenera ailegatzen.

Trepadatxoa azpitik ikusita. Igoera kontu handiz egin genuen harri askeak zirela eta.

Jon igoeraz disfrutatzen nahiz eta hasieran tentsio pixkat pasa zuen, baina berehala pasa zitzaion.

Igoera poliki poliki egin genuen harririk ez botatzeko.

Jon lehen trepadatxoa amaitzen. Atzean Pondiellos orratzaren gailurra ikusi daiteke.

Lehen trepadatxoa amaitutakoan berriro ere kresteriora hurbilduko gara dagoeneko zailtasun guztiak amaituta. Zergatik kresteriora? Bertan harri sendoena baitago.

Iker kresterioan Garmo Negro mendiaren gailurrera eramango gaituen azken trepadatxoaren aurretik.

Azken trepadatxo honetara hurbiltzen. Ez dauka zailtasun handirik, II mailakoa edo, baina harkaitzaren kalitatea eta heldulekuak paregabeak dira.

Azken trepadatxoa gainditu ondoren, gailurra zapaltzear.

10:50, Garmo Negro, 3051 metro. "Hau da jende pila!!!" komentatu genuen, "Txindoki igande batean dirudi!!!". Gailur argazkia atera eta irteteko prest geundela, bapatean mendizale bat hurbildu zitzaigun: "Ya me imaginaba que entre tanta gente iba a encontrar a alguien conocido". Buelta hartu eta mendiak-eko Davidwill foreroa topatu genuen. Lagun batzuekin guk hemendik aurrera egin behar genuen ibilbide bera egitera Iruñatik etorri zen. Berarekin solasalditxo bat izan ondoren agurtu eta gure bideari ekin genion.

Garmo Negro, 3051 metro.

Jon eta Josu Garmo Negroren gailurra atzean utziz. Atzeko mendizaleen artean dago Davidwill.

Hemendik aurrera kresterioa jarraitzea besterik ez da, nahiz eta, nahi izanez gero kresterioa alde batera utzi daiteke hasiera hasieratik Algas Norte mendiaren gailurrera ailegatzeko.

Aurretik duguna, eskuinetik ezkerrera Algas Norte, Algas eta Argualas.

Guk ere Algas Norte gailurrera ailegatzeko ez genuen kresterioa bere osotasunean jarraitu argazkiak markatu dudan bezela.

Atzera begirada, Garmo Negro atzean gelditu da jada.

Kresterioa utzi ondoren gailurrera eramango gaituzten azken metroetan. Gailurrean bi mendizale ikusi daitezke.

11:35, Algas Norte, 3032 metro. Gailur argazkia atera, eta ur pixkat edan ondoren, aurreruntz jarraitu genuen.

Algas Norte, 3032 metro.

Algas Norte eta Algas mendien arteko arista zatiak ez dauka zailtasun handirik eta bi mendien arteko bidea di-da batean egiten da.

Algas Norte mendia atzean utzi ondoren.

Kresterio zatia Lekuren ikuspuntutik ikusita.

Garmo Negro eta Infiernos mendiruntz begirada.

11:50, Algas, 3036 metro. "Ze eingo deu? Hamaiketakoa oain ein edo Argualas igo ondoren?" Galdetu nien. "Hobe Argualas igo eta gero, gañera egualdi aldaketa emanda dau atsaldeako eta onena ahalik eta azkarren ibiltzen bagea" esan zuen Ikerrek. Honela ba, gailur argazkia atera eta aurreruntz jarraitu genuen.

Algas, 3036 metro.

Algas eta Argualas mendien arteko arista zatiak ere zailtasun handirik ez dauka, eta zatirik zailena (II edo III pausuak dituena) aristaren ezkerretik doan bide normaletik ekidin daiteke. Guk aukera hau hartu genuen Argualas mendira ahalik eta azkarren ailegatzeko.

Algas menditik aurrera jarraitutako bidea.

Lehen metroetan dagoen destrepe interesgarri bat.

Arista utzi ondoren, dagoeneko Argualas mendira eramango gaituen bide normalean. Bukaeran Vignemale handia ikusi daiteke, ezkerrean Pondiellos orratza erdi izkutuan, Garmo Negro eta Infiernoak.

Iker trabesia berean.

Aristaren punturik zailena ekidin ondoren, trepadatxo erraz bat igo eta berriro ere kresteriora atera ginen.

Jon eta Asier trepadatxoa gainditzen.

Dagoeneko aristan, Argualas gailurraren aurretik egingo dugun azken trepatxoari ekiteko prest...

...eta trepadatxoan murgilduta, gehienez II mailako zailtasuna izango du.

Trepadatxoaren ondoren berriro kresteriora "salto" egiten.

Behin kresteriora bueltatzerakoan bertatik jarraitu ordez kresterioa utzi eta eskuineruntz (hegoalderuntz) hitoz markaturiko bidexka bat jarraitu beharko dugu.

Arista utzi ondoren.

Leku puntu berean. Eginiko eta jarraitu beharreko bidea markatu ditut.

Bigarren trabesia honen ondoren berriro ere kresteriora ailegatuko gara azken metro erraz batzuen bidez Argualas mendiaren gailurrera ailegatuko garelarik.

Gailurra irabazteko azken metroetan.

12:10, Argualas, 3046 metro. "Azkena!!!!!!!". "Hoi da batalloa, beatzi hirumilako igota" esan genion Joni. "Kontuz, ze hirumailakoek engantxau eiten dute".

Argualas, 3046 metro.

Atzera begirada, gaur eginiko ibilbidea ikusi daiteke, baita Garmo Negrora doan bide normala ere.

Partacua mendikatea eta Peña Telera, ea negu honetan hemen estreinatzen garen.

Gailurrean argazki batzuk atera ondoren, beherunzko bidea hartu genuen fundamentuzko hamaiketakoa egiteko leku baten bila. Dagoeneko haizea aldatu eta frexkatzen hasi zen "Ummm aldaketa zetorrek, azkenen ebie eingo dik" Lekuk.

Beherunzko bidean. Iker, Josu eta Lekuren eskuinean nabaritzen diren traza zurietatik gutxi gora behera jaitsi ginen.

Gailurrera igotzeko pasa genuen bigarren pasabidea pasa eta aristara itzuli ondoren kresterioa utzi eta harrikara batetik behera jaitsi ginen.

Jon eta biok eta gutxi gora behera jarraitutako bidea.

Harrikaran behera egin ondoren topatu genuen lehen babesean motxilak utzi eta merezitako atsedena hartu genuen. Ordu erdiz jan, edan eta solasaldian izan ginen, baina hoztu aurretik beherunzko bidea hartu genuen.

Atsedenaren ondoren beherunzko bidean. Lehenik azpian ikusten den ibonaren parera ailegatu beharko gara.

Ibonaren parean, hemendik aurrera Garmo Negro mendira doan bide normalarekin bat egingo dugu Panticosako Balneariorarte.

Garmo Negrora doan bide normalarekin bat egin ondoren, Balnearioa oso behean gelditzen da.

Jaitsiera harrien artean doa etengabe.

John, Paul, Ringo eta George.

Garmo Negrotik behera bide ezberdinak topatu genituen, denak ongi markatu eta zapalduak. Guk iparekialderuntz doan bat hartu genuen tximinia bateraino.

Ipar ekialdeko norantza hartu ondoren...

...eta tximiniara hurbiltzen.

Ipar ekialderunzko norantza duen bide hau hartu eta hamar minutu ingurura tximinia zabal batekin topo egin genuen.

Nahiz eta tximinia oso tentea iruditu, osorik makilekin jaisten da, momentu puntualetan eskuak jartzen direlarik.

Tximinian behera...

...eta tximiniaren amaieran.

Tximiniaren ondoren bidea berriro ere gozotu egiten da nahiz eta harrien artean jarraitu.

Atzera begirada, jarraitutako bidea gutxi gora behera nondik doan markatu dut.

Hemendik aurrera berriro igoerako bidearekin elkartu ginen, pixkanaka Panticosako Balneariora ailegatu ginelarik.

14:45, Casa de Piedra aterpea, 1636 metro. zazpi ordu t'erdiko ibilalditxoaren ondoren berriro ere abiapuntura ailegatu ginen.

Iker, Jon eta hiruok zoriontsu eginiko lanen ondoren.

Arropa aldatu, aterpeko guardekin kontuak egin eta etxeruntz abiatu ginen, etorkizunean egin ditzazkegun planen inguruan solasaldian.

PANTICOSA INGURUKO HIRUMILAKOETAN, 1.go zatia: INFIERNOS mendietatik ARNALES mendira 2011/09/09

2011-09-26T17:10:00.002+02:00

Ia hilabetez Pirinio inguruan ibili gabe izan ondoren, eta Arantzazuko Amaren eguna izateagatik Irailaren 9a jai genuela aprobetsatuz (honela hiru egunetako asteburua osatuko genuen) Panticosa aldera hurbiltzea erabaki genuen.

Gure helburua? Panticosaren inguruan dauden hirumilakoak igotzea. Orain arte mendi hauetan izandako esperientzia ez zen batere ona, hona etorritako guztietan eguraldia dela eta esku hutsik berriro ere etxera bueltatzen baikinen. Baina asteburu honetarako eguraldi ederra iragarrita zegoen eta honelakoetan ezin da aukerarik galdu.

Gure plangintza Panticosa inguruko hirumilako guzti hauek bi egunetan egitea zen, nahiz eta egun berean egiten duenik ere badagoen. Beste web orri eta blogetan irakurrita genuen mendizale askok Pondiellos lepoan edo Pondiellos lakuaren inguruan vivac-a egiten dutela (Panticosa inguruan dauden hirumilakoen erdiko puntuan gutxi gora behera) bi egunetan 1400 metrotik gorako desnibela ez igotzeagatik, Guk ordea, nahiago izan genuen bi egunetan Panticosako Casa de Piedra aterpean lo egin, aterpeak eskeintzen dituen erosotasunak (dutxa eta afari beroa, ohetan lo egin, euria eginez gero babesa izan...) aprobetsatuz, nahiz eta bi egunetan oinei desnibel majoa sartu. Hau erabakita, bi egunak honela banatu genituen:

- Lehen eguna: Garmo Blanco (2960 m.), Mendebaldeko Infiernoa edo Iparmendebaldekoa (3073 m.), Erdialdeko Infiernoa (3082 m.), Ekialdeko Infiernoa edo Hegoekialdekoa (3076 m.), Arnales (3006 m.) eta Arnales Sur (2996 m.).
- Bigarren eguna: Aguja de Pondiellos (3011 m.), Garmo Negro (3051 m.), Iparraldeko Algas (3032 m.), Algas (3036 m.) eta Argualas (3046 m.).

Bi egun hauetarako talde majoa elkartu ginen: Josu, Asier (Josuren anaia), Leku, Iker, Jon (Ikerren koadrilako laguna) eta ni. Jonek gurekin egingo zuen lehen irteera izango zen, bere lehenengo hirumilakoak igoz. Denon artean izan genuen giro paregabea eta aukeratutako ibilbidea kontutan izanda, espero dut Jonek gurekin eginiko irteeratxoa azkena ez izatea.

NON GAUDE?

Panticosa inguruko hirumilakoak bi mendikate nagusietan banatzen dira, bien artean Pondiellos lepoa dagoelarik: Infiernos eta Argualas mendikateak. Mendikate bakoitzak bere hirumilakoak ditu:

- Infiernos: Lau hirumilakok osatzen dute: Ipar-mendebaldeko Infiernoa, Erdialdeko Infiernoa, Hegoekialdeko Infiernoa eta Arnales.
- Argualas: Hemen bost hirumilako topatuko ditugu: Aguja de Pondiellos, Garmo Negro, Algas Norte, Algas eta Argualas.

Hirumilako hauen historiari errepasotxo bat eginez esan beharra da mendi oso bisitatuak izan direla betidanik, batez ere Panticosako Balneariotik duten gertutasuna dela eta. Inguruko ehiztari eta artzainek mendi hauek zeharkatzen zituzten Sallent herritik Panticosara pasatzeko.

Argualas mendikateko lehen igoera Carlos IV erregearen kartografoa zen Vicente Heredia izan zen 1791 urtean. Espainiako mugak ezartzeko helburuarekin Algas mendia igo zuen.

Infiernoetako lehen igoera Henry Russell handiak egingo zuen 1867 urtean izotz eta elur artean. Cauterets-etik irten zen eta Infiernoa igo ondoren Panticosako Balnearioan amaitu zuen bere bi egunetako ibilbidea. Igoera honen ondoren, garaiko pirineista famatuak Infiernoetara hurbildu ziren.

Baina oraindik Argualas mendikatea erabat igotzea falta zen. Eta nola ez ba, hemen ere lehen pirineista Henry Russell izan zen. 1876 urtean Garmo Negro mendia lehen aldiz igo zuen Jean Marie Sarrettes gida eta Pablo Belio ehiztaria lagun zituela, gaur egun mendi honetara igotzeko erabiltzen den bide normaletik. Argualas mendia azkenik, Saint Saud-eko kondeak igoko zuen 1880 urtean.

Ordutik hona pirineista handienek beraien marka utzi dituzte mendi hauetan, Jean Arlaud eta Jean eta Pierre Ravier anaiak besteak beste.

GURE BIDEA

Goian azaldu bezela lehen egunerako mendi sorta majoa igotzea pentsatu genuen. Honetarako Infiernos mendietara Panticosatik gora doan bide normala, hau da, GR-11 bidea, jarraituko genuen Infiernos leporaino, hemendik aurrera hegoalderuntz kresterioa jarraituz Arnales Sur mendiraino ailegatuko ginelarik. Aurrikusitako denbora? Kontutan izanda taldearen kopurua eta Arnales mendira ailegatu baino lehen dagoen rapel-ean "galdu genezaken denbora", 10-11 ordu.

Esan beharra da guk eginiko bideak zailtasun handirik ez duela, gehienez II mailako trepadatxoak izango ditu, baina komeni da trepatzen eta destrepatzen soltura pixkat izatea leku batzuetan eskuekin lagundu egin beharko dugu eta. Gainera Infierno Ekialdetik aurrera arista erabat puskatzen da harreta handitu egin behar delarik. Bideak duen zailtasun handiena Ekialdeko Infierno eta Arnales mendien artean dagoen rapel-a eta hemendik aurrera jarraitu beharreko bidea da, esan bezela, harria oso hauskorra baita.

ERAMANDAKO MATERIALA

Kontutan izanda egin beharreko rapela eta hemendik aurrera topatuko genuena, material hau eraman genuen: 30 metroetako kordinoa, arnesak, kaskoa, segurtasun mosketoi batzuk, fisurero joku erdia eta baga batzuk. Dena den, zuen helburua hirumilakoak bakarrik egitea izango balitz ez litzateke material hau behar izango, kaskoa bakarrik eramatea gomendatuko nuelarik, Arnales mendira eramango gaituen trepada eta destreperako, lehen esan bezela, harria ez baita oso sendoa.

DESKRIBAPENA

7:05, Casa de Piedra aterpea, 1636 metro. Goizeko 6:30etan gosaldu eta kotxetik motxilak hartu ondoren, aterpetik irten ginen. Gure lehen helburua? Bachimañako beheko urtegia. Honetarako, hasieran kontatu bezela, GR-11 bidea jarraitu behar da. Bidea aterpearen atzetik irteten da eta ez dauka inongo galerarik erabat zapaldua, markaz betea eta zabala baita. Lehen metroetan pinudi baten erditik joango gara eskuinean erreka bat utziko dugularik. Erreka honek dituen urjauziek ibilbidea ikusgarria egiten dute.

Kotxetik irteteko prest.

Lehen metroetan, oraindik ilunpean, eguna mozten ari dela nabaria da.

Denbora gutxian altuera handia irabaziko dugu Balnearioa behean geldituko delarik.

Esan bezela bidea gozoa da, erraz igotzen den horietakoa.

Pinudia amaitzen denean gure begien aurrean paisaia zabalduko da.

Pinudia amaitzerakoan bideak behera hartzen du berriro ere errekaren parera ailegatuko garelarik. Honela, Frailearen aldaparen aurretik dagoen haran zabal batera ailegatuko gara.

Haranaren amaieran. Frailearen aldapa non dagoen markatu dut.

Aterpetik atera eta 50 minutuetara gutxi gora behera Frailearen aldapara ailegatuko gara. Aldapa hau pazientziz hartu beharreko aldapa horietako bat da, hauspoa eta hankak zainduz.

Aldaparen lehen metroetan.

Iker eta Asier aurretik.

Asier Frailearen aldaparen amaieran. Honen aurretik dagoen haran zabala oso azpian gelditzen da.

08:20, Embalse baxo de Bachimaña, 2205 metro. Casa de Piedratik ordu eta laurden ibili ondoren urtegi honetara ailegatuko gara. Frailearen aldapan botatako izerdiak mereziko du aldaparen gainean topatuko dugun ikusmiraz disfrutatzeko. Urtegi honetan eraikitzen ari diren Bahimañako aterpea ere ikusiko dugu. Dirudienez, etorkizunean aterpe honek Casa de Piedra aterpea ordezkatuko du.

Bachimañako beheko urtegia zeharkatzen. Eskuinean aterpe berria ikusi daiteke.

Bachimaña aterpea. Eraiki duten lekua ederra da benetan.

Beheko urtegi honi erantsita Bachimañako Goiko urtegia dago bi urtegien artean hamar minutu eskaseko ibilbidea dagoelarik.

Embalse Bachimaña alto. Izugarria da ur maila zein bajua dagoen.

Gure hurrengo helburua? Lekuk adierazi bezela, Ibones Azules ibonak.

Bachimañako urtegiak atzean utzi ondoren bideak malda ia erabat galtzen du, eguzkiaren lehen izpiekin batera gorputzak eskertu zuelarik.

Bachimañako urtegiak atzean utzi ondoren.

08:50, Marcadau portura edo Respomuso aterpera joateko bidegurutzean dagoen indikazio postea, 2230 metro inguru. Ibones Azules ibonetara ailegatu baino lehen Marcadau portura edo Respomuso aterpera eramango gaituen bidegurutzera ailegatuko gara. Bidegurutze honetan indikazio poste bat topatuko dugu.

Indikazio postera ailegatu aurretik gurutzatu behar den errekan.

Indikazio postea.

Indikazio poste honetan lehen atsedenalditxoa hartu genuen. Lasai lasai zerbait jan, edan, arropa kendu eta eguzkitako krema emateko aprobetsatu genuen. Atsedenalditxoaren ondoren 09:05tan gure bideari ekin genion.

Noruntz Leku? Ah, Respomuso aterperuntz.

Indikazio postetik gora beste malda bat izango dugu aurretik ia 500 metroetako desnibela irabazi ondoren Infiernoetako lepora ailegatuko garelarik. Bidean Ibones Azules ibonak pasako ditugu.

Maldan gora ibonen bila. Dagoeneko azpian gelditzen da indikazio postea dagoen lautadatxoa.

09:20, Beheko Ibon Urdina, 2365 metro. Ibon honetan gelditu gabe aurrera jarraitu genuen Goiko Ibonaren bila.

Jon, Asier eta Josu Beheko Ibon Urdinean. Hemen ere ur maila zenbat jaitsi den ikusi daiteke.

Ni neu Beheko ibon urdinera ailegatzen.

Bi Ibon Urdinen artean aldapatxo bat igo beharko dugu.

Leku Goiko ibon Urdinera ailegatzen, ezkerrean Infiernoak ikusten hasi dira.

09:30, Goiko Ibon Urdina, 2400 metro. Hemen ere gelditu gabe Infierno leporuntz jarraitu genuen.

Goiko Ibon Urdinean, dagoeneko Infierno lepoa bistan dugu.

Parajea izugarria da.

Hemendik ordu batzuetara Hegoekialdeko Infierno eta Arnales mendien artean rapelatuko dugun bretxa.

Goiko Ibon Urdinatik Infierno lepora doan malda harrikara batetik gora doa, baina bidea hain zapalduta dagoenez, bidea gozo-gozoa egiten da leporaino.

Harrikaran gora.

Atzera begirada, Leku Ibon Urdinak atzean dituela.

Maldak eskeiniko digun atsedenalditxo bakarrean.

Atsedenalditxo honen ondoren berriro ere maldan gora hasiko gara.

Infiernoetako ipar aurpegia eta hiltzorian dagoen glaziarra. Ezkerrean iparraldeko korredorea nondik doan ikusi daiteke. Ikusten al da?

Eta orain? Ea egunen batean hemendik gora igotzen garen...

Ttirri-ttarra Infiernoetako lepora ailegatzen joan ginen...

...azken metroetan...

10:15, Infiernoetako lepoa, 2721 metro. Bertara ailegatu eta honen bestaldean topatu genuenarekin aho zabal gelditu ginen: Tebarrai mendia eta ibona. Lepoan topatu genuen haize frexkoa kontutan izanda, bertan vivac-a egiteko dagoen lekuan nolabait babestu eta atseden hartu genuen.

Infiernoetako lepoan atseden hartzen.

Vignemale handia lepotik. Eskuinean Tapouren orratzak (bi koxka txiki), Grand Tapou eta Milieu mendiak ikusi daitezke.

Tebarrai mendia eta ibona.

25 minutu inguru atseden hartzen egon ondoren, 10:40tan Infierno mendiruntz abiatu ginen. Infierno lepotik gora doan bideak ez dauka galtzeko arriskurik, bideak hegoaldeko norantza hartzen duelarik.

Aldapa gora, lepoa behean utzi ondoren. Azpian ikusten den bidea, Respomuso aterpera doan GR-11 bidea da. Atzean. Frondiellak eta Balaitus, besteak beste.

Gertuago, Balaitus, Costerillou Dorrea eta D'Ussel orratza. Azkeneko biak oraindik igo gabeko hirumilakoak ditugu.

Guk kresteriotik gora jarraitu genuen inongo zailtasunik gabe, gure eskuinean Infiernoetara doan bide normala utziz, gure asmoa Garmo Blanco mendia igotzea baitzen.

Kresterioan gora, amaieran Garmo Blanco mendiaren gailurra ikusi daiteke.

Leku igoerarekin gozatzen.

11:05, Garmo Blanco mendia, 2960 metro. Konturatzerako mendi honen gailurrera ailegatu ginen eta konturatu gabe, bertan gailur argazkia atera gabe, goruntz jarraitu genuen.

Iker eta Asier Garmo Blanco mendiaren gailurra zeharkatzen. Atzean Iparmendebaldeko Infiernoaren gailurra ikusi daiteke.

Garmo Blanco mendian behera. Azpian marmolera ikusi daiteke, bertatik bide normala doa, baina gu kresteatzen jarraitu genuen.

Berriro kresteriora bueltatzen.

Jon gozatzen. Bere atzean Frondiellak, Balaitus eta Garmo Blanco mendiak. Azpian marmolera ikusi daiteke.

Iker atzean Garmo Blanco duela.

Tximiniatxo batetik gora doan trepadatxo erraz baten ondoren (II mailara ez da ailegatuko) kresteriora itzuli ginen, hemendik leku errazenetatik Iparmendebaldeko Infiernoko gailurrera ailegatu ginelarik.

Iker kresteriora itzuliko zigun tximiniatxoa igotzen.

Hegoalderuntz, bihar igoko ditugun mendiak ikusi daitezke bere osotasunean.

Josu terreno errazetik lehenengo hirumilakora hurbiltzen. Aurrean marmolera eta Erdialdeko Infiernoa.

Iparmendebaldeko Infiernoko gailurrera zapaltzear...

11:30, Iparmendebaldeko Infiernoa, 3073 metro. "Tomaaaaa!!!!!". Hau izan zen Jonen lehen hirumilakoa, bere "hirumilakoen batailoa". Uste dut egun hau ez zaiola sekula ahaztuko.

Iparmendebaldeko Infiernoa, 3073 metro.

Gailurrean argazkia atera ondoren, ia gelditu gabe aurreruntz jarraitu genuen marmoleraren bila. Denbora luzean momentu honen zain izan nintzen: Infiernoen arteko marmolera zeharkatzea. Gauza asko irakurrita eta entzunda nituen pasabide honengatik, bakarren batek buelta hartu zuenaren istorioa ere entzunda nuen.

Asier eta Josu marmoleran murgilduta. Gu oraindik ez gara ailegatu.

Jon eta biok marmolera pasatzen hasteko prest, aurretik Josu, Asier eta Leku doaz. Atzean beste bi Infiernoak eta Vignemale ikusi daitezke.

Ez dakit pausu hau oso mitifikatua nuelako edo, baina oso erraza eta uste nuena baino zabalagoa iruditu zitzaidan inongo hestuasunik gabe denok pasa genuelarik.

Jon eta biok dagoeneko marmolera zeharkatzen.

Asier marmoleraren azken zatian. Atzean beste bi Infiernoak ikusi daitezke.

Josu eta Asier marmolera pasa ondoren. Argazkia Erdialdeko Infiernoaren gailurretik gertu aterata da. Atzean beharbada Piriniotako mendirik ezagunena markatu dut: Midi d'Ossau.

Erdialdeko Infiernora doan arista bikoloreduna, tentagarria benetan, egunen batean beharbada....

Josu eta Asier Erdialdeko Infiernora ailegatzear...

...bitartean Jon eta Iker marmolera amaitzen atzean Frondiellak eta Balaitus handia dutela.

11:45, Erdialdeko Infiernoa, 3082 metro. "Bigarrenaaaa!!!!!" Jonek.

Josu, Leku eta Asier Erdialdeko Infiernoren gailurrean.

Erdialdeko Infiernoa, 3082 metro.

Gailur honetan ere ez genuen denbora luzerik pasa, eta aurrera jarraitu genuen azken Infiernoaren bila.

Hegoekialdeko Infiernorarte duguna.

Azken Infiernorarteko bideak ere ez dauka inongo zailtasunik. Infiernoen iparreko korredorearen irteeran geldiunetxo bat egin genuen irteera posibleak aztertuz. "Hau egin beharren gaude" esan zigun Asierrek, "nahi dezunen" erantzun nion.

Infiernoetako ipar korredorearen irteeran...

Korridorea goitik ikusita, neguan ikusgarria izan beharra dauka.

Azken Infiernora ailegatzen, atzean Aguja de Pondiellos, Garmo Negro, Iparreko Algas, Algas eta Peña Telera (Partacua mendizerra) ikusi daitezke.

11:55, Hegoekialdeko Infiernoa, 3076 metro. "Earraaa", "Gora Euskadiii" eta honelakoak oihu egin ondoren denbora asko galdu gabe aurreruntz jarraitzeko prestatu ginen, baina arazotxo bat izan nuen argazki kamararekin eta "nahikoa da" esanahi zuen zarata batekin pott egin zuen. Hainbat juramentuen ondoren azkenean motxilan gorde eta Ikerren kamararekin argazkiak ateratzen jarraitu nuen.

Hegoekialdeko Infiernoa, 3076 metro.

Atzera begirada gailurretik, igotako bi Infiernoak eta bien arteko marmolera argi ikusi daitezke.

Hemendik aurrera kresterioa jarraitzea besterik ez genuen egin. Ez dakit hemendik aurrera mendizale asko pasatzen ez direlako edo, baina arista erabat hausten da kontuz ibili behar delarik. "Zemuz Jon?" galdetu nion hainbatetan, "oso ondo, disfrutatzen" berak.

Hegoekialdeko Infiernotik behera. Aurretik ditugun bi mendiak markatu ditut.

Aristatik behera batzuetan eskuinetik eta bestetan ezkerretik ibili ginen terreno erraz baina erabat hauskorrean.

Josu, Iker eta Jon atzean Hegoekialdeko Infiernoa dutela.

Hamar minutu eskas kresterioan behera ibili ondoren rapel-a montatzen den lekura ailegatu ginen.

Asier rapel-a jarri beharreko lekuan, atzean rapel-aren ondoren igo beharreko paretatxoa.

Rapelatzeko prestatzen.

Rapel honen inguruan gauza asko irakurrita nituen: 50 metroetako soka batekin justu ibiltzen dela, 10 metro inguru besterik ez dituela, etab. Guk, hasieran esan bezela, 30 metroetako soka eraman genuen eta rapela jartzeko dagoen bloketik bretxara ongi ibili ginen. Nire ustez 12-14 metro izango ditu (10 metro eskasegi iruditu zitzaigun).

Iker rapelatzeko prest.

Nire txanda.

Aguja de Pondiellos, Garmo Negro, Algas... bretxatik.

Lehen rapel honen ondoren nondik jarraitu ez genuen oso ongi ikusi. Deskribapen ezberdinen arabera expuesto xamarra den pasabide bat egin behar da III mailako tximinia-diedro antzeko batetik gora igotzeko. Josu eta Asierrek saiakera ezberdinak egin ondoren eta seiok bide hortatik jarraitzea denbora luzea izango zela kontutan edukita, bretxa honetatik behera hegomendebalderuntz dagoen bigarren rapel bat egitea erabaki genuen, gero aurretik genuen orratza bordeatzeko asmoarekin. "Total, orratz hori ez da hirumilakoa, ez?" Ikerrek, "Ez, baina kresterioa osoa egin nahi badugu..." nik.

Egin genuen bigarren rapel-a montatzen.

Bigarren rapel hau bestea baino motzagoa da, 10 metro inguru izango dituelarik. Rapel hau lehenengoa baino konplikatuxeagoa da, bloke baten gainetik egin behar baita.

Rapelatzeko prest.

Jon bigarren rapelean, blokea argi ikusi daiteke.

Iker rapelatzeko prest gure begiradapean. Bigarren rapel honetan harri dexente botatzen dira behera, beraz, komeni da paretik kentzea.

Rapel-a egin ondoren ezkerrera hartu (jaitsierako norantzan) eta orratza inguratu genuen.

Josu rapel-a atzean utzi ondoren.

Asier eta Jon atzetik.

Orratza inguratu ondoren berriro kresteriora hurbiltzen joan ginen bertara orratza eta Arnales gailurraren artean dagoen lepoan atera ginelarik.

Orratza inguratu ondoren. Gutxi gora behera jarraitutako bidea markatu dut.

Orratza eta Arnalesen arteko lepora ailegatzen, eskuinean Arnales mendiaren gailurra ikusi daiteke.

Jon lepoan...

...eta berriro ere aristan, "Earraaaa!!!!!!!!!!!"

12:55, Arnales, 3006 metro. "Zemuz Jon?" Ikerrek, "Rapelaren ondoren tentsio pixkatekin, baina ondo" berak.

Arnales, 3006 metro.

"Eta orain zer?" Ikerrek, "nik Arnales Sur mendiraino jarraituko nuke" esan nien. "Eta zemuzkoa da?" Josuk, "irakurri dudanez erraza omen da hemendik hauntzainoko bidea" nik. "Beno ba, guazen ba" Lekuk. Honela, kresterioa utzi gabe Arnales Sur mendiruntz abiatu ginen.

Arnales Sur mendira doan kresterioan. Atzean gailurra ikusi daiteke.

Bi mendi hauen arteko kresterioak ere ez dauka misterio handirik, baina orain arte bezela, oso hautsia dago. Arnales Sur mendiaren gailurraren azpira ailegatzen garenean kresterioa utzi eta eskuinetik (mendebaldetik) doan bidexka bat hartu behar da gailurrera atzetik (hegoaldetik) igotzeko.

Asier arista utzi behar den lekuan. Bidea nondik doan markatu dut.

Kresterioa utzi ondorenengo bidexkan.

Bidexka jarraituz gero II mailako trepadatxo batzuen bidez eta hito batzuei jarraituz Arnales Sur mendiaren gailurrera ailegatuko gara.

Josu azken trepadan murgilduta.

Jon trepadaren amaieran.

13:10, Arnales Sur, 2996 metro. Tentsio pixkat baten ondoren gaurko azken mendiaren gailurrera ailegatu ginen.

Arnales Sur, 2996 metro.

Atzera begirada, Hegoekialdeko Infiernotik Arnales mendiraino eginiko bidea gutxi gora behera markatu dut, baita rapelen kokalekua ere.

Panticosako Balnearioa Arnales Sur mendiaren gailurretik.

Gailur honetan beste arazotxo bat sortu zitzaigun: nondik jaitsi Pondiellos lepora ailegatzeko? Gailurrean mendizale batekin topo egin genuen eta honek esan zigun gailurretik Saretas lepora doan aristak ez duela zailtasun handirik (bera hemendik gora igo zuen). Mendizale honi kasu egin ondoren kresterioa jarraitzera erabaki genuen Saretas leporaino.

Arnales Sur menditik beherako lehen metroetan.

Momentu ederrean kasu egin genion mendizale honi!!!! Kresterioa oso hautsia dago eta harriak etengabe botatzen joan ginen. II mailako destrepe asko egin genituen eta gainera harkaitzaren egoerak ez zuen konfidantza handirik ematen.

Jon, Iker eta Asier destrepeetako batean.

Atzera begirada Arnales Sur gailurreruntz. Nondik jaitsi ginen markatu dut gutxi gora behera.

Izagirre anaiak besteon jaitsiera kontrolatzen. Saretas eta Pondiellos lepoen arteko bidea markatu dut.

Monte Perdidoruntz begiradatxoa.

Lehen destrepe bertikalaren ondoren, Saretas lepora ailegatu baino lehen tximinia batekin topo egin genuen. Beste aukera batzuk aztertu ondoren, azkenean tximinia honetatik behera jo genuen (II maila) kontu handiz behera botatzen genituen harriak direla eta.

Asier eta biok tximiniara hurbiltzen.

Tximinia azpitik ikusita, Josu bertan dagoela.

13:45, Saretas lepoa, 2800 metro inguru. Uste baino tentsio handiagoa pasa ondoren (batez ere harkaitzaren kalitatea dela eta) lur finkora ailegatu ginen. Atsedena Pondiellos lepoan hartuko genuela erabaki ondoren Saretas lepoan eskaladako trasteak motxilan gorde eta aurreruntz jarraitu genuen.

Asier Saretas lepoan.

Atzera begirada Saretas lepotik. "Hau da hau ein deun destrepe nazkagarrie!!!"

Saretas eta Pondiellos lepoen arteko bidea harrikara batetik doa baina ez dauka inongo zailtasunik ongi zapaldua baitago.

Asier Pondiellos lepora ailegatzen.

14:00, Pondiellos lepoa, 2809 metro. "Orain bai!!!" Lekuk. Motxilak lurrera bota eta merezitako atsedena hartu genuen dagoeneko tentsio guztiak amaituta.

Pondiellos lepoan solasaldian eta atseden hartzen.

Midi D'Ossau handia Pondiellos lepotik.

"Ze eingo deu aurreruntz jarraitu beste hirumilakok igotzeko?" Josuk, "nik gaurkoz nahiko dauket, beheruntz jungo naiz" Jonek, "Nik lagunduko dizut beheruntz" Ikerrek. "Zenbat gehiago da?" Nik, "Ordu pare bat gehiago uste det" Lekuk, "ez dakit ba, hankak oain oso ondo dauzket, baina ordu pare bat gehiago ein ondoren ez dakit nola eongo naizen. Nahiago det bihar frexko egon eta berriro honea igotzea" nik.

Azkenean, ordu erdiko atsedena eta zenbait zalantzen ondoren, 14:30tan Balnearioruntz jaistea erabaki genuen.

Pondiellos lepoa uzteko prest.

Hegoekialdeko Infierno eta Arnales mendien artean eginiko bi rapel-ei azken argazkia Pondiellos lepotik. Rapelen ondoren jarraitutako bidea nondik doan gutxi gora behera markatu dut.

Jaitsieraren lehen metroetan. Egia esan, nahiz eta harrikara handia izan, ustez baino erosoago jaisten da.

Aurretik duguna.

Lehen harrikara atzean utzi ondoren.

Bigarren harrikara bat zeharkatuz. Atzean Serrato eta Xuans mendiak besteak beste.

Harrikara guztiak amaitu ondoren Mallata Alta-ra ailegatu ginen, hemendik behera bidea gozo-gozoa bihurtu eta abiadura handitu genuelarik.

Josu Mallata Alta-n.

16:20, Casa de Piedra aterpea, 1636 metro. Bederatzi ordu eta laurden ibili ondoren berriro abiapuntura ailegatu ginen, nekatuta baino oso zoriontsu.

Iker eta Jon kotxean trasteak uzten.

Kotxean trasteak utzi eta ia litroerdiko garagardoaren ondoren, Casa de Piedra aterpearen atzeko paretan dauden eskalada bidei saiakeratxo bat emateko prestatu ginen, gaur gutxi nekatu izan baginen bezela.

Pareta honetan lau bide daude eta eskuinetik ezkerrera errazenetik zailenera ere ordenatuak daude. Ez dira bide oso luzeak, baina besaurreak ederki gogortzeko paregabeak dira. Aterpeko guardak zein maila duten ez zigun esan, beraz ez dakit zein graduazioa duten.

Josu eskuinetik hasita bigarren bidean.

Ni bide berean. Bi hilabete baino gehiago eskalatzen ibili ez izana ederki antzeman nuen.

Epaileak...

Orain Asierren txanda bide berean...

...baita Ikerrena ere.

Azkenik Lekuk ere egurra eman zion bide honi.

Asier diedro teknikarekin igo zuen hirugarren bidean.

Josu bide berean.

Eta azkenik, ezkerreko bidean, lauetatik zailena.

Bidearen zatirik zailena pasa ondoren.

Josu pausu zailenean...

...eta pausu honetan erori ondoren.

Baina Josu ezagututa, azkenean pausua atera eta bidea bete zuen...

...Leku bezela, nahiz eta atseden hartzeko leku xelebrea topatu.

PICO DE LOS VETERANOS (3134 metro) eta PICO DE LOS GEMELOS (3176 metro) 2011/08/10

2011-08-28T18:51:00.000+02:00

Atzoko "atseden egunaren" ondoren, gaur berriro ere gorputzari egur pixkat emateko eguna ailegatu zen eta honekin batera Posets inguruan gelditzen zitzaizkigun azkeneko bi mendiak igotzeko aukera: Veteranos eta Gemelos mendiak.

GURE BIDEA

Bi mendi hauetara igotzeko Viadós aterpea hartu genuen oinarrizko kanpamentu gisa. Ibilbidea paper gainean ez zirudien oso konplikatua: Aterpetik GR-11 ibilbidea jarraituz Chistau porturarte igo eta hemendik bi mendiak igo gero bide beretik behera jaisteko. Guztira 9 ordu pasatxoko ibilbidea egingo genuela aurrikusita nuen.

Gure asmoa goiz jeikitzea zen, berorik ez harrapatzeko, baina aterpeko guardari gure asmoen berri eman ondoren, buelta hori guk aurrikusita baino denbora gutxiagoan egitea zegoela esan zigun, bere esanetan ordubete gutxiago emango genuelarik. Ez dakit hau benetan edo gosaria aparte ez emateagatik esan zigun, baina kontua izan zen konbentzitu gintuela, goizeko sei t'erdietan aterpean zeuden beste mendizaleekin gosaldu genuelarik. Gero konturatuko ginen ez berak eta ezta guk ere ez genuela aurrikusitako denborarekin asmatuko.

Egun honetarako motxila txikiak eraman genituen, soka, kasko eta arnesa eta aseguratzeko material guztia kotxean utzi genuelarik. Honetaz aparte, lehen aldiz Piriniotan botak kotxean utzi eta zapatillak jantzi nituen. Aurreko egunetan eramandako pisua kontutan izanda, mendi hauetara eramango genuen arintasunak erabat harritu gintuen.

DESKRIBAPENA

06:50, Viadós aterpea, 1760 metro. Ahalik eta azkarren gosaldu ondoren, aterpetik lehenak atera ginen GR-11 ibilbidea jarraituz. "Joño, frexko esnatu da eguna" esan nion anaiari, "Bai, eta zuk forro polarra aterpen utzita!!!" erantzun zidan.

07:05, Chistau lepora eramango gaituen bidegurutzeko indikazio panela, 1750 metro inguru. Panel honetara ailegatu ginenean ezkerreruntz (ipar ekialderuntz) hartu genuen Puerto de Chistau porturantz. Panel honen arabera ibilbideak ordu t'erdi eramango gaitu Pleta de Añes Cruzesera eta hiru ordu Chistau Portura ailegatzen.

Iker indikazio panelean.

Hemendik aurrera topatuko dugun bidea gozo-gozoa da, inongo zailtasunik gabekoa eta malda lasai batetik gora doana. Leku honi Val d'Añes Cruzes deritzaio eta gure eskuinean etengabe daon errekari Zinqueta d'Añes Cruzes erreka.

Iker bidegurutzea atzean utzi ondoren, ibilbidearen lehen metroetan.

Posets aldeko mendiak berehala ikusiko ditugu bere osotasunean.

Gure lehen helburua Pleta d'Añes Cruzes-era ailegatzea izango da, hemendik hasten baita Chistau portura eramango gaituen malda. Honerarte, esan bezela, Añes Cruzes haranean zehar bidea maldan gora doa baina malda hau oso eramankorra da. Gainera bidearen lehen zati honetan itzalpean joaten denez, frexkurarekin (hotza ez esateagatik) ibilbidea ahalik eta gozoago egin genuen.

Iker Añes Cruzes etxola parean duela.

Bidea nondik doan markatu dut.

Atzera begirada. Eguzkia hasi da gailurrak argitzen.

Pleta d'Añes Cruzes dagoeneko bistan. Beheran ikusten den Zinqueta d'Añes Cruzes erreka gurutzatu behar da, bertan Pleta d'Añes Cruzeseko indikazio panela topatuko dugularik.

08:05, Pleta d'Añes Cruzes-eko indikazio panela, 2050 metro inguru. Momentu batean bideak beheranzko norantza (hego ekialderuntz) hartzen du orain arte Zinqueta d'Añes Cruzes erreka gurutzatuz. Gurutzatu eta berehala Plana d'Añes Cruzesen dagoen indikazio panelarekin topo egingo dugu. Honen arabaera ordu t'erdiko igoera dugu Chistau porturaino.

Indikazio panela. Panelaren atzean igo beharreko lehen malda ikusi daiteke.

Indikazio paneletik gora Barranco d'Añes Cruzes amildegia zeharkatzen duen aldapa gogor bat hasten da. Orain arte bezela, bidea ongi dago markatua eta gainera oso ebidentea da, ttirri-ttarra erritmo lasai bat hartuz, aldapa larritasun handirik gabe igo genuelarik. Jarraitu beharreko norantza? Oso erraz, eguzkiari begira, bidea denbora osoan ekialdeko norantzan baitoa.

Maldaren lehen metroetan, GR-11 ibilbidearen markak ikusi daitezke.

Malda harrikara batean hasi ondoren, pixkanaka harriak eta belarra tartekatuz joango da.

Atzera begirada. Harrikara amaitzen denetik aurrera jarraitu beharreko bidea markatu dut.

Bidean GR marketatik aparte gezi gorri hauek ere topatu genituen.

Aldaparen amaieran harkaitz gehiago azalduko dira, baina ez dauka inongo eragozpenik.

9:00, Chistau portua, 2577 metro. Ia konturatu gabe, uste baino azkarrago eta indartsuago Chistau portura ailegatu ginen, bertan eguzkiak ongi etorria eman zigularik. "Zemuz?" Ikerrek, "Ondoegi ez ote goazen susmoa dauket" nik "ez dakit ba, baino hain sentsazio onak edukitzeak harritu egiten nau"

Iker Chistau portura ailegatzen.

Azkarregi eta emozionatuegi ez ote gindoazelaren beldurrez, Chistau portuan motxilak utzi, atseden hartu, galtza luzeak motzengatik aldatu, jan, edan eta eguzkitako krema eman genuen. Piriniotan sekula izan gabe nengoen hain sentsazio onekin, hauspoa ondo, baina oinak hobe.

Iker Chistau portuan atseden hartzen. Parean azkenean igoko ez dugun Bachimala ikusi daiteke.

9:20tan berriro ere martxan jarri ginen. Chistau portutik aurrera GR-11 ibilbidea metro batzuetan jarraitu ondoren (hegoaldeko norantzarekin), berehala ezkerrera utzi eta belar gozotik hegomendebaldeko norantza hartu genuen.

Iker GR-11 ibilbidea utzitako lekuan. Gorriz guk jarraitutako ibilbidea eta urdinez GR-11 ibilbidea.

Estós aterpera aldera (ekialdera) begirada.

Belarratik malda bat igo ondoren, zabalune zabal bat topatuko dugu gure aurrean.

Iker zabalunera jaisten. Hemendik gorako bidea gutxi gora behera nondik nora doan markatu dut.

Zabalunea zeharkatu eta berriro aldapan gora hasiko gara, oraingo honetan hegoaldeko norantzarekin. Hemendik aurrera hitoak jarraituz joan behar da denbora osoan ongi zapaldutako bidetik. Aldaparen lehen metro hauek Unanuatik Beriain mendira igotzeko dagoen malda gogoratu zidan.

Iker lehen malda irabazi ondoren. Zabalunea eta Chistau portua dagoeneko azpian geratzen dira.

Lehen malda honen ondoren lasaitasunerako zati bat dator, baina berehala, oraingo honetan harri askeen artean doan bidea jarraituz, aldapan gora joango gara Collada Negra lepora ailegatuko garelarik. Malda lasaitzen den puntu honetatik Collada Negra lepora ailegatzeko hego mendebaldeko norantza hartu behar da.

Iker atseden lekuan. Collada Negra leporarte doan bidea nondik doan markatu dut.

Collada Negra lepora eramango gaituen harrikaran gora. Azpian Ibón Royo de Posets ibona ikusi daiteke.

10:00, Collada Negra, 2878 metro. Ondo gindoazela ikusirik hemen gelditu gabe goruntz jarraitu genuen.

Iker Collada Negra lepora ailegatzen.

Collada Negra lepoa beheran utzi ondoren.

Collada Negratik gora dagoeneko arista hartuko dugu (hego-hegomendebaldeko norantzarekin) gure gaurko bi helburuen bila. Arista honek hasieran ez dauka zailtasun handirik, zabala da eta makilekin ongi igotzen da bigarren mailako gailur bat arte.

Iker bigarren mailako gailurra gainean duela.

Bigarren mailako gailur hau irabazteko azken metroetan plaka batekin topo egin genuen, baina harkaitzaren egoera paregabea zela ikusirik zuzen eman genion inongo eragozpenik gabe.

Iker plaka honetatik gora.

Baita nik ere. Plaka argazkian dirudiena baino errazagoa da.

Bigarren mailako gailur honetatik aurrera aristak hegoekialdeko norantza hartzen du, norantza hau Pico Veteranos mendirarte mantenduko duelarik. Hemendik aurrera zabal izaten jarraitzen du kolore marroi iluneko harkaitza duen bigarren mailako beste gailur batera ailegatuko garelarik.

Bigarren mailako gailurrera ailegatzen. Eskuinean igoko dugun hurrengo bigarren mailako gailurra ikusten delarik

Ni harkaitzak kolorea aldatzen duen lekuan. Azpian igotako bigarren mailako lehen gailurra ikusi daiteke.

Iker bigarren mailako bigarren gailur honen gailurrean. Arista oinez lasai egiteko modukoa dela ikusi daiteke.

Arista gozoa egiten da.

Harkaitz iluneko bigarren mailako gailur honetatik aurrea segiz, hirugarren gailur batera ailegatuko gara. Gailur honen arkaitzak berriro ere kolore argia hartzen du eta erraz ailegatzen da bertara, eskuak ia jarri gabe.

Iker bigarren mailako gailur berri honetara ailegatzen.

Gailur berri honetatik behera, bideak aristaren eskuinetik jarraitzen du bidexka bat jarraituz, lepo batera ailegatuz. Lepo honetatik gora ibilbide osoak izango duen "zailtasun" handienekin topo egingo dugu: II mailara ailegatzen ez diren trepadatxo batzuk. Behin "zailtasun" hauek irabazita, Veteranos mendiaren gailurrera eramango gaituen arista zabalera irtengo gara.

Iker bigarren mailako gailur hontatik behera. Hemendik aurrera bidea nondik doan markatu dut.

Aristaren eskuinetik egiten den trabesiaren ondoren, trepadatxoak dauden zatiaren bila.

Gailurrera eramango gaituen aristaren hasieran...

...eta amaieran.

10:35, Pico Veteranos, 3134 metro. Gailurrera ailegatu, ur pixkat edan, argazki batzuk atera eta ia atsedenik hartu gabe aurreruntz jarraitu genuen.

Pico Veteranos mendiaren gailurrera ailegatzen.

Pico Veteranos, 3134 metro.

Aurretik duguna. Pico Gemelos, honen ezkerrean Bardamina kresterioa eta denen gainetik Posets handia.

Panoa Estos aldera.

Pico Veteranos eta Pico Gemelos mendien arteko aristak hegomendebaldeko norantza hartzen du berriro ere. Arista zati hau nahiz eta hestua izan, bien arteko bidea batez ere aristaren eskuinetik doan bidexka batetik egiten da inongo zailtasunik gabe. Bidexka hau egiten ari garela, gure ezkerrean Brecha de los Gemelos bretxa utziko dugu. Bidean topatutako zailtasun bakarrak: bere gainetik ekidin genuen elurtegi bat eta Pico Gemelos mendiaren azken aldapan dagoen harri soltez betetako harrikara.

Iker bidean topatuko dugun zulo xelebre batean. Zuloak arista zeharkatzen du.

11:00, Pico de los Gemelos, 3176 metro. Gemelos mendia bi gailurrez osatua dagoela ikusirik, gailur argazkiak bi gailurretan atera genituen.

Pico de los Gemelos mendiaren bigarren gailurrera (urrutien dagoena) ailegatzen.

Pico de los Gemelos, 3176 metro. Urrutien dagoen gailurra.

Pico de los Gemelos 3176 metro. Gertuen dagoen gailurra.

Iker gertuen dagoen gailurrean...

...eta ni urrutien dagoenean. Nire ezkerrera argi ikusi daiteke Posets mendiaren ipar gailurrera ateratzen den ipar aurpegiko korridorea.

Gailur hauetan argazkiak ateratzeko denbora lasai hartu ondoren, berriro egindako bidea desegiten hasi ginen.

11:20, Pico Veteranos, 3134 metro. Gailur honetan ia gelditu gabe beheruntz jarraitu genuen.

Oraindik aurretik duguna Pico Veteranos menditik.

11:45, Collada Negra, 2878 metro. Hemen makilak azkar-azkar motxiletatik atera eta Chistau porturantz jarraitu genuen.

Iker Collada Negratik behera makilak eskuetan dituela.

Goizean utzi dugun zabalunera ailegatzen. Chistau portua non dagoen markatu dut.

12:15, Chistau portua, 2577 metro. Hemen motxilak momentu batez utzi, zertxobait jan eta edan (batez ere edan) eta hamar minutuetako atsedenalditxoaren ondoren, ziztu bizian beheruntz abiatu ginen.

12:55. Pleta d'Añes Cruzes, 2050 metro inguru. Hemen ia panelari begiratu gabe eta ezertarako gelditu gabe aurrera jarraitu genuen. Hemendik aurrera, eta gaur bertan etxera bueltatuko ginela jakinda, Viadós aterperako jaitsiera "a muerte" egin genuen.

Iker Pleta d'Añes Cruzesen dagoen erreka gurutzatzen. Atzean indikazio panela ikusi daiteke.

Pleta d'Añes Cruzesetik behera. Paisaia izugarria da.

Anaia dagoeneko urruti. Esan bezela, oso azkar jaitsi ginen.

Collada Negra eta gaur eginiko mendiak Val d'Añes Cruzes haranatik. Pico de los Gemelos menditik Posets-era pasatzeko rapelatu behar den Carrivé Bretxa non dagoen ere markatu dut. Viadós aterpeko guardak esan zigunez, Collada Negratik alde honetara jaistea bada bidea murriztuz, baina gu ez ginen saiatu ere egin.

13:35, Chistau portura eramaten duen bidegurutzearen indikazio panela, 1750 metro inguru. Hona ailegatu aurretik ni anaiaren aurretik jarri nintzen dagoeneko berak zekarren erritmo azkarra puntutxo bat igoz.

Iker panelera ailegatzen.

13:42, Viadós aterpea, 1760 metro. Ia-ia barruan genituen indar guztiak eman ondoren, aterpera itzuli ginen.

Viadós aterpera ailegatzen.

Iker Viadós aterpera ailegatzen.

Viadós aterpera ailegatu eta etxera definitiboki bueltatzen ginela erabaki ondoren, aterpeko kontua ordaindu eta etxeko bidea hartu genuen gure 2011ko udako Piriniotako oporraldiei amaiera emanez.

PROFILA

ÁNGEL ORÚS - VIADÓS ATERPEEN ARTEKO IBILBIDEA: ATSEDEN EGUNA 2011/08/09

2011-08-28T18:46:00.000+02:00

Hiru egunetan oinei egur pixkat eman ondoren, gure "atseden eguna" ailegatu zen. Egun honetan Ángel Orús aterpetik Viadós aterpera joan ginen GR-11.2 ibilbidea jarraituz. Ibilbidea gure opor egunen lehen egunean eginikoaren ibilbide bera da baina kontrako norantzan, baina oraingo honetan ez genituen Forquetak igo, noski, honegatik ibilbide honetako argazki batzuk besterik ez ditut jarriko inongo azalpenik gabe. Bidea patxada osoz egin genuen, maiz eta denbora luzez geldituz, guztira 6 ordu inguru bete genuelarik.

Hona hemen argazkiak:

Iker Ibón de Llardaneta ibonean. Parean Forquetak, hauen eskuinean Eriste lepoa eta eskuin-eskuinenan Diente Royo mendia.

Llardaneta ibonean ikusi genuen amuarrainetako bat.

...eta beste bat. Amuarrain oso handiak ikusi genituen.

Forquetak eta hauen eskuinean Eriste lepoa.

Eriste lepoan atseden hartzen.

Eriste lepoan, atzean Aneto.

Eriste lepotik mendebaldera panoa.

Denbora dexente izan ginen atseden hartzen.

Vignemale, Eriste lepotik.

Baita Monte Perdido ere.

Autoargazkia.

Eriste lepoa atzean utzi ondoren, bi aldapen arteko lautadatxoan.

Leku beretik Eristeetara begirada.

Lautadatxoan barrena bigarren aldaparen bila.

Bigarren aldapari ekiteko prest, atzean Culfredak.

Viadós aterpera puntu honetatik.

Bigarren aldapan behera.

Aurretik duguna, bukaeran Culfredak.

Bigarren malda (atzean) jaitsi ondoren. Atzean Eristeak.

Viadós aterpera eramango gaituen pinudira ailegatzen. Ezkerrean Viadoseko bordetako bat ikusi daiteke.

Viados bordetara ailegatzen.

Viados bordetan. Atzera begirada.

Aterpe ondotik beste pano bat.

Eriste lepotik jaitsi dugun bigarren aldapa Viadós aterpetik.

Beste pano bat.

Viadós aterpean atseden hartzen.

Viadós aterpearen parean dagoen aterpe librea.

ESPADAS - POSETS KRESTERIOA 2011/08/08

2011-08-24T16:17:00.002+02:00

Abuztuak 6an Forquetak eta abuztuak 7an Bardamina kresterioa egin ondoren, abuztuak 8an lehen froga serioaren txanda etorri zen: Espadas-Posets kresterioa.

Hemen ere, nola ez ba, plan teorikotik aldaketatxo bat egin genuen: Hasiera batean gure asmoa kresterioa Eriste lepotik hastea zen, mendiak.net web orriko azkarate foreroak gomendatu bezela, kresterioa bere osotasunean egiteko asmoarekin. Gomendio honetarako web orri bereko miranda foreroak eginiko deskribapena kontutan izan genuen. Aukera hau egiterik ez bazen, igertu foreroak eginiko deskribapena genuen errekamaran erreferentzi gisa.

Baina goizean goiz kresterioa hodeiez estalita ikusi genuenean, Bardamina kresterioan pasatako hestuasunak burura etorri ziren berriro, eta Diente Royo mendira eramango gintuen trepadatxoan harkaitza nola topatuko genuen beldurrez plan teorikoari aldaketatxo bat egin eta plan errazago batera jo genuen: Lehenik Tuca Forau de la Neu mendira igoko ginen Llardaneta ibonetik gora, hemendik kresteriora pasako ginen Pavots (edo Tucón Royo) eta Diente Royo mendiak igotzeko eta hemendik kresterioa jarraituko genuen Posets mendiraino. Amaitzeko, plan teorikoan bezela, jaitsieran Diente de Llardana mendia igoko genuen. Bigarren plan hau, igertuk eginikoaren ia plan berbera izango zen.

GURE BIDEA

Espadas-Posets kresterioa bere osotasunean, hau da, Eriste lepotik abiatuta, Germain Castagne, Henri eta Roger Brulle eta Henri Motas d'Hestreux mendizaleek bete zuten 1914 urteko uztailaren 2an. Kresterioa PD sup. bezela dago sailkatua, III mailako pausu bat duelarik, gainera kresterio honek duen xarma Pirinioetako bigarren mendirik altuenean amaitzean datza.

Posets mendiaren inguruan gauza asko esan daitezke: beti ezagutu izan zaio Lardana (Chistau haranean) edo Llardana (Benasque haranean) bezela. Eriste herrian La Tuca bezela da ezaguna. Dirudienez, Posets izena Piriniotako lehen geografoek eginiko akats baten ondorioz izan zen, geografo hauek tontorrari bertakoek mendiari (hau da, bertakoentzat animalien larrak dauden lekuari) ematen zioten izena eman baitzioten. Ondorioz, Posets izeneko larrak kontutan izanda, izen hau tontorrari eman zioten. Gauza bera pasa zen Espadas mendiarekin (tontor hau bertakoentzat beti Lardaneta -Chistau haranean- edo Llardaneta -Benasque haranean- bezela ezaguna izan baita). Posets edo Llardana mendia lehen aldiz 1856 urteko abuztuaren 6ean igo zen. Egun honetan Pierre Barrau eta Pierre Redonnet gidek Halkett ingelesa gailurreraino gidatu zuten. 1864. urtean Henry Russell handiak igoko zuen lehen aldiz. Baina mendi honi zailtasun bideak aurkitu zizkiona Jean Arlaud izan zen. 1924ko irailean mendebaldeko aristatik igo zen. 1927ko uztailean ipar aurpegiko korridoretik igo zuen. Urte bereko irailean gaur egun Jean Arlaud korridore bezela ezaguna den korridoretik igo zen.

ERAMANDAKO MATERIALA

Zailtasun honetako kresterioekin egiten dugun bezela, kresterio honetarako badaezpada honako materiala eraman genuen: Arnesak eta kaskoak, lau expres zinta, fisurero joku erdia, 6 segurtasunezko mosketoi, lau baga eta 30 metroetako 8 mm-tako kordinoa. Material guzti honetatik kaskoa bakarrik erabili genuen, nahiz eta arnesak denbora osoan jantzita eraman "badaezpada".

DESKRIBAPENA

06:30, Ángel Orús aterpea, 2115 metro. Gosaltzeko ilaran lehenengoak jarri ondoren, ahalik eta azkarren gosaldu, botak jantzi eta bezperatik prestatutako motxilak bizkarrean jarri ondoren martxan jarri ginen. Aterpetik atera eta atzera begiratuta, egunsentia ederra izan genuen hodeiak hego haizearen eraginez gorri-gorri zeudelarik. "Goizeko laino gorri, gaueko iturri" esan nion anaiari, goizean goiz optimismoari heutsiz.

Egunsenti ederra izan genuen gure atzean...

...baita gure aurrean ere.

07:05, Eriste eta la Pllana lepoen bidegurutzean dagoen indikazio postea, 2350 metro inguru. Konturatzerako azken egunetan dagoeneko ezaguna bihurtu den indikazio poste honetara ailegatu ginen, bertan argazki bat atera eta arropa pixkat kendu ondoren aurrera jarraitu genuelarik, Eriste lepora doan bidea jarraituz (GR-11.2 ibilbidea, alegia).

Indikazio postean.

Indikazio postea atzean utzi ondoren, Torrent de Llardana erreka zeharkatzen duen metalezko zubira ailegatzen.

07:35, Posets mendira doan bidegurutzea, 2550 metro inguru. Puntu hau garrantzitsua da, ibilbidearen amaieran hemendik behera jaitsiko gara eta. Hala ere guk ez genuen hemendik gora hartu, GR-11.2 ibilbidea jarraitu genuen ibón de Llardaneta arte.

Iker Posets mendira doan bide normalaren bidegurutzean.

Noizik eta behin goruntz begiratu eta gainean genituen mendi guztiak hodeiez estalita ikusten genituen gure tristurarako. "Ea goien asuntoa nola daun" Ikerrek, "Beno, atzo bezela badau buelta hartu eta aterpera bueltauko gea" nik.

07:55, Tuca Forau de la Neu mendira igotzeko hartu behar den bidegurutzea, 2600 meto inguru. Bidegurutze hau ez da oso argia, baina erreferentzi bat emango dut: Llardaneta ibona ailegatzear gaudela errekatxo bat gurutzatu beharra dugu (Eriste lepoko norantzan beti ere). Juxtu errekatxo hau gurutzatu ondoren GR-11.2 bidea utzi eta eskuineruntz (ipar mendebalderuntz) erdi-ikusten den den bidexka bat jarraitu beharko dugu (hito txiki batzuk daude) zelai batetik gora doan malda bat igotzen hasteko..

Iker errekatxoa gurutzatzen. Gorriz Tuca Forau de la Neu mendira doan bidea, urdinez GR-11.2 ibilbidea. Argazkia abuztuaren 9koa da.

Behin lehenengo 15-20 metroak bete ondoren, hitoak maizago ikusten hasiko gara bidea ongi markatua dagoelarik (nahiz eta ez izan bide zapaldu bat). Hemendik aurrera bideak iparreko norantza hartuko du.

Iker Tuca Forau de la Neu mendira eramango gaituen bidegurutzea hartu eta gero. Bere buru gainean dagoen mendirik altuena Diente Royo mendia da, ezkerrean Forquetak hodei artean daude.

Tuca Forau de la Neu bidegurutzetik gora gutxi gora behera jarraitu beharreko ibilbidea. Argazkia abuztuaren 9koa da.

Bideak metro gutxitan altuera handia irabazten du, di-da batean Llardaneta ibona azpian gelditzen delarik.

Iker maldan gora, ezkerrean Diente Royo mendia.

Esan bezela, metro gutxitan ibon de Llardaneta azpian gelditzen da.

Maldan gora ari garela pixkanaka harriak belarrari irabazi eta zelaia harrikara batean bihurtuko da. Harrikara hau zuzen jarraituko bagenu (iparralderuntz) pareta batekin topo egingo genuke. Bidea ez doa hemendik gora, noski, baina bi aukera ditugu: lehenengoa hito batzuk jarraituz ezkerrera (mendebaldera) hartzea harri kanal batetik gora. Bide hau hemendik Diente Royo eta Pavots mendietara doan bide normala dela esango nuke. Bigarren aukera, guk hartu genuena, eskuinera hartzen du (ekialdera) beste hito batzuk jarraituz orain arte gure eskuinean utzi dugun errekatxoa maldan behera hasten den puntura eraman eta orain arte igotako malda amaitzen delarik.

Harriak pixkanaka belarrari irabazten dio. Jarraitu beharreko bidea markatu dut.

08:15, Llardaneta ibonetik datorren maldaren amaiera, 2810 metro inguru.

Iker lehen malda hau amaitzen den lekuan.

Maldak emandako beroaldiarekin arropa pixkat kendu, zertxobait jan eta edan eta atsedentxo bat hartu genuen. Puntu honetatik aurrera hitoak jarraitzea besterik ez da. Hasieran bideak errekaren ezkerretik eramango gaitu.

Hasieran erreka eskuinean utziko dugu. Dagoeneko eguneko lehen helburua ikusi daiteke eta honen atzean behe lainoa.

Momentu batean erreka gurutzatu egiten da, baina gurutzatu eta metro gutxira berriro ere errekatxoa zeharkatu behar da ezkerreruntz (mendebalderuntz) hartuz.

Iker erreka lehen aldiz gurutzatuko dugun lekura hurbiltzen.

Bigarren aldiz errekatxoa zeharkatu eta mendebalderuntz pasatzen garenean, lehen glaziarra izandako haran batera ailegatuko gara. Haran honen iparraldean Tuca Forau de la Neu eta ekialdean Diente de Llardana mendiak azalduko dira, ipar ekialdean, oraindik urrun, Posets mendia ere ikusiko dugularik.

Dagoeneko haranean, beti ere hitoei jarraika. Bairudi lainoa altsatzen ari dela.

Haran honen itsura ikusi nuenean "Haran honek ilargian gaudela dirudi" pentsatu nuen. Harana harriz josia dago eta Himalayan oinarrizko baseak jartzeko erabiltzen diren lekuetako bat dirudi. Haran honetatik gehien erakarri ninduena zera izan zen: ixiltasuna besterik ez dela entzuten, kristoneko pake sentimentua ematen duelarik.

Esan bezela, haran hau mendebalderuntz zeharkatzen da, momentu batean, erdi izkutuan, ibon txiki bat ezkerrean (hegoaldean) uzten delarik.

Iker erdi izkutuan dagoen ibon txikia ezkerrera utziz.

Tuca Forau de la Neu mendira igotzeko biderik errazana bere mendebalde - iparmendebaldean duen arista erraz batetik igotzea da. Arista honetara ailegatzeko, lehenik haranaren amaierara ailegatzen garenean bideak ipar mendebaldeko norantza hartu eta harri kanal batera ailegatu beharko gara.

Bideak ipar-mendebalderuntz hartzen duen lekuan. Puntukin harri kanaletik gora egiten den bide zatia markatu dut.

Atzera begirada, Diente de Llardana eta honen ezkerrean Posets mendiaren azken maldak.

Harri kanal hau bere amaierarte jarraitu behar da (kanalak iparraldeko norantza hartzen du) eta hemendik aurrera harri eta harkaitz artean jarraituko dugu iparraldeko norantzarekin harrikararen amaierarte. Harrikararen amaieran motxilak utzi genituen.

Iker harri kanalaren hasierako metroetan.

Gaur ere bijilantea dugula gure inguruan!!!!

Harri kanalaren azken metroetan.

Ni kanalaren amaieran. Motxilak non utzi genituen eta hemendik aurrera jarraitu genuen bidea markatu ditut.

Motxilak utzitako lekutik trepada erraz baten ondoren (eskuak ia ez dira jartzen) Tuca Forau de la Neu mendiaren gailurrera eramango gaituen aristara irten ginen, minutu gutxietan bertara ailegatu ginelarik. Gu makilekin igo ginen gailurreraino, eta ailegatzearekin batera, gure zorionerako, inguruko hodei guztiak desegin egin ziren.

Iker Tuca Forau de la Neu mendiaren gailurrera eramango gaituen aristaren azken metroetan.

09:05, Tuca Forau de la Neu, 3079 metro. Egia esan mendi honek duen ikusmira izugarria da, Espadas-Posets kresterioa eta Diente de Llardana mendiek osatzen duten zirkoaren erdian kokatua baitago.

Tuca Forau de la Neu, 3079 metro.

Iker Tuca Forau de la Neu mendiaren gailurrean. Gaur egingo dugun kresterio osoa ikusi daiteke Diente Royo mendia ikusten ez bada ere.

Gailurrean derrigorrezko argazkiak atera ondoren motxilak utzitako lekura itzuli ginen atseden hartu, indarrak berreskuratu eta eguzkitako krema emateko, goizean hain ilun ikusi genituen hodeiak haize eta eguzkiaren indarrez desagertu eta eguzkiak ederki jotzen hasi baitzuen.

Hurrengo erronka: Kresteriora nondik eta nola atera. Irakurritako hainbat deskribapenetan kresteriotik Tuca Forau de la Neu mendira pasatzeko punturik egokiena Pavots mendiaren iparraldean dagoen Paso de Tucón Royo lepotik behera hartu (ekialderuntz) eta altuera gutxi galdu ondoren pixkanaka ezkerreruntz trabesian Tuca Forau de la Neu mendiaren gailurrera eramango gaituen aristara hurbiltzea zela irakurrita nuen, beraz, bidea hau alderantzizko norantzan egiteko prestatu ginen.

Motxilak utzitako lekuan indarrak berreskuratzen. Hemendik aurrera jarraitutako bidea nondik nora doan gutxi gora behera markatu dut.

Motxilak utzitako lekutik Pavots mendiaren iparraldean dagoen Paso de Tucón Royo leporainoko hasierako trabesian ez genuen hitorik aurkitu eta gutxi gora behera altuerarik galdu gabe trabesia egin genuen. Hasieran elurtegi bat gurutzatu eta harkaitzera atera ginenean, trepadatxo batzuen ondoren altuera pixkat irabazi eta trabesia egiten hasi ginen mendia inguratuz. Trabesiak ez dauka zailtasun handirik, baina harkaitza oso hautsia topatu genuen, beraz, badaezpada komeni da kontu handiz egitea.

Iker trabesian, parean dagoeneko Pavots edo Tucón Royo mendia ikusi daiteke.

Ni atzetik, atzean Tuca Forau de la Neu eta Diente de Llardana mendiak ditudala.

Trabesia amaitzerakoan gure azpian Pavots mendira eramango gaituen Paso del Tucón Royo-rako bide normala ikusi (Llardaneta ibonetik datorrena, alegia) eta berehala bideruntz jarraitu genuen. Behin bidean geundela, dagoeneko bide zapaldu bat jarraituz lepora ailegatu ginen.

Trabesia amaitu ondoren Pavots mendira doan bide normalaren bila. Atzean dagoeneko Posets mendiaren gailurra ikusi daiteke.

Iker aurretik, dagoeneko zapaldutako bidean, Paso de Tucón Royo lepora ailegatzear.

09:45, Paso del Tucón Royo lepoa, 3097 metro. Lepora ailegatu, motxilak bertan utzi eta makilen laguntzarekin Pavots eta Diente Royo mendien gailurren bila abiatu ginen. "bueltan etortzen geanen atsedena hartuko deu" esan zuen Ikerrek.

Paso del Tucón Royo lepoa atzean utzi ondoren.

Paso de Tucón Royo lepotik Pavots mendira doan igoerak ez dauka inongo zailtasunik eta ibiltzea besterik ez da. Lepotik di-da batean ailegatzen da mendiaren gailurrera.

Pavots mendiaren gailurrera ailegatzen. Ikusten denez, ibiltzea besterik ez da.

09:50, Pavots edo Tucón Royo mendia, 3124 metro. Bertan gailur argazkia atera ondoren, ia gelditu gabe Diente Royo mendiruntz abiatu ginen.

Pavots edo Tucón Royo, 3124 metro.

Pavots eta Diente Royoren arteko arista zatiak ere ez dauka misterio handirik. Lehen metro erraz batzuen ondoren helduleko ederrak dituen destrepe bat topatuko dugu (beharbada II mailara ailegatuko ez dena). Destrepe honen hasieran makilak utzi genituen itzuleran berreskuratzeko asmoarekin.

Iker destrepe honetatik behera.

Behin destrepe hau egin ondoren, aristatik jarraitzea besterik ez dago Diente Royo mendiren aurretik dagoen bigarren mailako gailur bat arte (harkaitz argia duena). Arista zati hau erraza da, baina baita aereoa ere, honegatik, komeni da badaezpada kontuz ibiltzea.

Destrepea egin ondorengo kresta zatian.

Iker atzean eginiko destrepea duela. Oraindik Posets mendiraino dugun arista zatia ikusi daiteke.

Diente Royora eramango gaituen arista zatian.

Ikusten denez, arista zati hau nahiko aereoa da, ekialdera batez ere...

...Hala ere ez dauka zailtasunik eta azkar-azkar egiten den horietakoa da.

Hau da gozadea!!!!!

Iker Diente Royo mendiaren aurretik dagoen bigarren mailako gailurrera ailegatzen.

Bigarren mailako gailur honetatik Diente Royo mendira doan arista zatiak ere ez dauka misterio handirik, gainera, aristaren ezkerrean (ekialdean) hitoz markaturiko bidexka bat dago aristaren hertza ekidinez.

10:10, Diente Royo, 3010 metro. Diente Royora ailegatzear geundela gure kontrako norantzan zihoazen hiru mendizale topatu genituen gure helburu berberarekin. Tuca Forau de la Neu mendira joateko nondik etorri ginen eta Capdevillaren deskribapenean mendi honetatik berriro ere kresteriora nondik joan behar den azaldu ondoren, bakoitzak bere bidearekin jarraitu zuen.

Diente Royo, 3010 metro.

Diente Royo mendian argazki batzuk atera ondoren, berriro ibilitako bidea desegin genuen motxilak utzitako lekurarte.

Iker Diente Royo mendia atzean duela.

Motxila gabe ez joateak ematen duen aritasuna medio, lehen topaturiko hiru mendizaleak pasatu genituen, uste baino azkarrago motxilak utzitako lepora ailegatu ginelarik.

Ni berriro ere Pavots mendiaren gailurrean.

10:30, Paso del Tucón Royo lepoa, 3097 metro. Orain bai, atsedentxo bat hartu, zerbait jan eta edan eta kresterioa betetzeko prestatu ginen arnesak eta kaskoak jantzi eta txintxilikarioak (expressak, mosketoiak, bagak, etab...) arnesetik zintzilikatuz. Badaezpada ere, hemendik aurrera makilak motxiletan jaso genituen. Atsedentxo honen ondoren, lepotik 10:45tan abiatu ginen.

Iker Paso de Tucón Royo lepora ailegatutakoan.

Lepotik gora doan kresta zatia oso erraza da eta oinez ederki egiten da bigarren mailako gailur baterarte. Zati honek daukan gauzik "txarrena", igo beharreko malda, je, je ,je.

Lepotik gorako lehen metroetan.

Behin gailur honetara ailegatzerakoan aurretik dugunarekin txundituta gelditu ginen. Arista hestutu egiten da eta bere osotasunean ikusten da Posets mendirarte. "Itzela!!!!Hau da hau parajea!!!" Ikerrek, "definitiboki gaur da eguna ibilbide hau aurrera ateratzeko" nik.

Bigarren mailako gailurrera ailegatu.... eta honekin topo egin genuen.

Bigarren mailako gailur honetatik Espadas edo Llardaneta mendira doan arista zatia ere ez da zaila eta gozatzen joateko modukoa da, beti ere trepatzeko ohiturarik badago. Bidean hainbat tontortxo pasa beharko ditugu Espadasen gailurrera ailegatu aurretik.

Iker dagoeneko aristari "egurra ematen"...

...baita nik atzetik ere, dagoeneko behean gelditzen da Paso de Tucón Royo lepoa.

Bigarren mailako gailurra atzean uzti ondoren, lehen tontortxora ailegatzen.

Mendebalderuntz begirada, azpian gelditzen da Tuca Forau de la Neu mendia eta mendi hau igotzeko jarraitu dugun arista.

Kresterioaren lehen zati hau arista zabal eta hestuz tartekatzen da, baina oraingoz ez dauka zailtasun handirik.

Lehen tontortxoa pasa ondoren.

Bapatean harkaitzak marroi ilun kolorea hartzen du, puntu honetan arista zabaltzen delarik.

Harkaitzak marroi kolorea hartzen duen lekuan.

Iker aurretik, harkaitz marroia dagoen arista zatia zabala dela ikusi daiteke.

Bigarren tontortxo batera ailegatzerakoan aristaren malda berriro ere zertxobait jaisten da.

Bigarren tontortxotik ateratako argazkia: oraindik aurretik duguna.

Bigarren tontortxotik behera, lepo batera jaitsiko gara arista hemen berriro hestutuko delarik.

Bigarren tontortxotik behera...

...anaiari oraingo honetan atzetik joatea tokatu zaio.

Lepo honetatik gora goazela lehen trepadatxo interesgarria topatuko dugu: II maila inguruko erresalte motz bat.

Ni erresaltetxoan.

"Hau bai harkaitza eta ez atzokoa!!!!" Ikerrek "honek bai adherentzie, hau da gozadea!!!". Anaia disfrutatzen joan zen denbora osoan eta horrek, biko kordada batean, izugarrizko lasaitasuna eta konfidantza ematen du.

Iker erresaltetxoan...

...eta bertatik ateratzen. Gaurko egunean ez zitzaion irrifarrea aurpegitik kenduko.

Erresaltetxo hau pasa ondoren hirugarren tontortxo batera ailegatuko gara, arista berriro ere zertxobait zabalduko delarik.

Iker hirugarren tontortxoan.

Hirugarren tontortxo honetik aurrera jarraituz beste lepo batera ailegatuko gara pausu errazetatik. Lepo honetan harkaitzak berriro ere kolorea aldatzen du, argiagaoa bihurtzen delarik.

Iker lepoan. Harkaitzaren kolorea berriro ere nola aldatzen den ikusi daiteke.

Eta lepo honetatik gora gure ustez aristak duen zatirik disfrutagarrienean murgilduko gara: arista asko hestutzen da (kotuz bertigorik badezue) eta eskuak eta oinak non jarri etengabe begiratu behar da, baina harkaitza paregabekoa da eta esku nahiz oinentzako lekuak non nahi eta ederrak dauzka. Arista zati honek bi zati dauzka bi zatien artean sorbalda antzeko bat dagoelarik. Bi zati hauen ondoren Espadas mendiaren gailurraren aurretik 3325 metroetara dagoen azken tontortxo batera aileagtuko gara. Zati honetan hainbeste disfrutatu genuen, argazkiak ateratzea ere ahaztu zitzaigula.

Ni lepotik gora hasi eta topatuko dugun lehen trepadatxo (II+) interesgarrian.

Oinak non jarri etengabe begiratu behar da, baina lekuak nonnahi azaltzen dira.

Arista zati honen lehen zatia amaitu ondoren, "sorbaldatik" behera eta atzera begirada. Uste dut zati honetan ateratako argazki bakarra izan zela.

Iker aristaren bigarren zatiaren azken trepadatxoan (II).

Zati disfrutagarri honen ondoren, ailegatuko garen azken tontortxo honetatik aurrera harkaitzaren kolorea berriro ere ilundu eta arista berriro ere zabaldu egiten da, Espadas mendira inongo zailtasunik gabe oinez ailegatuko garelarik.

Iker azken tontortxoa atzean utzi ondoren.

Espadas mendiaren gailurrera ailegatzen.

Ni atzetik, dagoeneko ibilitako zatia luzea da.

11:30, Espadas edo Llardaneta mendia, 3332 metro. "Zemuz zoaz?" nik "De puta madre!!!" Ikerrek. Oso nekatuta ez geundela ikusirik, ia atsedenik hartu gabe aurrera jarraitzera erabaki genuen.

Espadas edo Llardaneta mendia, 3332 metro.

Hemendik aurrera arista berriro ere zabaldu eta oinez erraz egiten da. Lehenik bigarren mailako beste gailur batetik pasatu ginen.

Iker bigarren mailako gailurrera ailegatzen. Aurrean, aristaren punturik hestuenean, hain ezaguna den "funanbulistaren pausua" ikusi daiteke.

Bigarren mailako gailur honetatik behera jaitsiera errazana bilatu behar da, gehienetan aristaren eskuinetik, kontu handiz arista honek duen bi pausu interesgarrietara ailegatuko garelarik: "funanbulistaren pausua" deritzotena eta hemendik gora dagoen 9-10 metroetako paretatxoa (III), azkeneko honek aristari gradua ematen diona.

Iker amaieran ikusten "funanbulistaren pausura" pixkanaka hurbiltzen.

Atzera begirada, Espadas mendiko jaitsiera hemendik ikusgarria ikusten da baina ez dauka zailtasun handirik.

Konturatzerako, "funanbulistaren pausura" ailegatu ginen. "Ni hemen geldituko naiz eta hola beheko pausua eta III-ko pausuan argazkiak aterako dizkizut" esan nion anaiari. Honela pausuaren gainean eseri eta anaiaren eboluzioak ikusten gelditu nintzen.

Iker "funanbulistaren pausura" destrepatzen.

Pausuaren erdian, Allez hop!!!

Eta orain III pausuko paretatxoan.

III mailako paretatxo hau berez bere ezkerretik egiten da, baina ni nengoen lekutik bazirudien zuzen hartuta errazagoa zela. Honela, Ikerri hemendik gora igotzeko oihukatu nion.

Iker zatirik zailena igo ondoren.

Azken zatia trepatzeko prest.

"Zemuzko trepada?" oihukatu nion. "Beeeeeeno, tentsio pixkat batekin, baina tira. Esango nuke ezkerretik errazagoa dela" erantzun zidan. Hau entzun ondoren, ezkerraldetik igoko nintzela erabaki nuen.

Trepadaren amaieran. Gorriz Ikerrek jarraitutako bidea, berdez, nik jarraitutakoa.

Kamara jaso eta "funanbulistaren pausura" jaitsi nintzen. Ez dakit oso mitifikatua dagoelako edo, baina ez zitzaidan horrenbesterako iruditu. Bai, bi aldeetara patio majoa dauka baina pasatzeko pasabidea nahiko zabala da. Honek ez dauka zerikusirik Anbotoko kresterioa egin genueneko Infernuko zubiarekin.

Ni "funanbulistaren pausura" ailegatzen.

Hala!!! Zirkoan bezela!!!

Pausu honen ondoren, paretarekin topo egin nuen, eta esan bezela, bere ezkerretik igo nuen. Ezkerreko trepada honi ere III mailako zailtasuna ematen diote. Trepada erraz baten ondoren errepisa batera ailegatu nintzenean, Ikerrek jarraitutako bidea nire eskuinean utzi eta errepisa amaierarte jarraitu nuen harkaitz baten atzetik eskuinera dagoen tximinia hestu eta bertikal batetik igotzeko. Tximinia honek helduleko ederrak dauzka eta patxadarekin, ongi igotzen da.

III mailako pausua gainditu ondoren. Hau da hau gozamena!!!!

Bi anaiak, gaur bai zoriontsu!!!

Paretatxo hau igo ondoren aristaren zailtasuna dexente jaisten da, pixkanaka apenas altuerarik galdu gabe Tuca de Llardaneta mendira ailegatuko garelarik.

Pareta igo ondoren aurretik duguna. Kresterioa bukatzeko falta diren hiru hirumilakoak non dauden markatu ditut.

11:55, Tuca de Llardaneta, 3325 metro. Esan bezela, zailtasunak amaiturik, lasai asko ailegatu ginen mendi honen gailurrera.

Iker Tuca de Llardaneta mendiaren gailurrean

Ni gailurrera ailegatzen. Atzean orain arte ibilitako arista osoa ikusi daiteke.

Tuca de Llardaneta, 3325 metro.

"Zeozer hartuko al deu?" galdetu nion anaiari "ni ondo nijo. Eta Posets-en hartzen badeu?" erantzun zidan, "Ondo da, nigatik konforme" erantzun nion.

Tuca de Llardaneta menditik Tuqueta Roya mendira doan arista zatiak dagoeneko ez dauka inongo zailtasunik eta oinez egiten da lasai asko aristatik metro gutxira eskuinetik egiten bada.

Posets, zugana goaz!!!!!

Tuca de Llardanetatik behera. Tuqueta Roya mendia gertu ikusten da.

12:10, Tuqueta Roya, 3273 metro. Ez dakit mendi honek zein inpresio egin zigun baina bapatean biok emozionatu egin ginen. Honelako erronkak betetzen direnean urtean zehar eginiko "entrenamenduaz", bertan daudenekin eta dagoeneko bertan ez daudenekin ere gogoratu nintzen eta azkeneko hauek gertuago sentitu nituen, malkoren bat ere irten zitzaidalarik.

Iker Tuqueta Roya mendiaren gailurrera ailegatzen.

Tuqeta Roya, 3273 metro.

Tuqueta Royatik aurrera ibiltzea besterik ez da Posets mendiaren gailurreraino. Lehenik Jean Arlaud lepora jaitsiko gara hemendik gora harrikara batetik Posets mendiaren gailurrera ttirri-ttarra ailegatuko garelarik.

Iker Jean Arlaud lepora jaisten (hito bat dago lepoa markatzen)

Jean Arlaud lepoan.

Jean Arlaud lepoa atzeran utzi ondoren. Ea hurrengo neguan hemendik ibiltzen garen.

12:25, Posets edo Llardana mendia, 3375 metro. "Ostia ze ona!!!!", "Toma!!!!" eta ohitura dugun honelako oihuen arten Piriniotako bigarren mendirik altuenaren gailurra zapaldu genuen.

Posets mendiaren gailurrera ailegatzen.

Hemen bai, gailurrean dagoen vivac batean motxilak bota, ura eta jateko gauzak atera eta lasai-lasai izan ginen eguraldiaz eta emozioaz disfrutatzen. Bertan zegoen frantses bati gailur argazkia ateratzeko eskatu genion.

Posets edo Llardana, 3375 metro.

Gailurrean geundela aprobetsatuz, Posets mendiaren ipar gailurrera hurbildu nintzen. Iker ihaz honaino ailegatu zen Leku handiarekin eta ez zidan oraingo honetan lagundu.

Ni Posets iparreko gailurrean...

...eta Iker Posets mendiaren gailurrean iparreko gailurretik ateratako argazkian.

Ipar Ekialdera bistak: atzo betetako Bardamina kresterioa. Bere hiru hirumilakoak markatu ditut.

Ordu erdi baino gehiago gailurrean egon ondoren, 13:00tan beheko bidea hartu genuen gaurko azken hirumilakoa igotzeko asmoarekin: Diente de Llardana.

Iker jaitsieraren lehen metroetan. Behean Diente de Llardana mendia ikusi daiteke.

13:30, Collado del Diente lepoa, 3000 metro inguru. Hona ailegatu eta metro batzuk goruntz egin ondoren motxilak bertan uztea erabaki genuen.

Iker Collado del Diente lepora ailegatzen. Hemendik Diente de Llardana benetan ikusgarria ikusten da.

Diente de Llardana mendia lepotik ikusita igoezina dirudi, baina ederki jarrita dauden hitoei jarraika eskuak ia jarri gabe igo daiteke. Eskuak jarri beharreko pausu horizontal bat dauka, eta beharbada hau da punturik "delikatuena". Igoera osoan kontu gehiago eduki behar da harriak ez botatzearekin (harri guztiak Canal Fondara erortzen dira eta) ez erortzearekin baino.

Diente de Llardanara doan bidea gutxi gora behera nondik doan markatu dut. Argazkian ere gure ustez duen pausu konplikatua non dagoen adierazi dut.

Igoeraren lehen metroetan.

Ni anaiaren atzetik. Dagoeneko lepoa behean gelditu da.

Iker pausu delikatura ailegatzen.

Behin pausu delikatua pasatzen denean, mendia goitik behera zeharkatzen duen zelai maldatsua (kontuz bustia badago) eskuin-ezkerreko diagonal luze bat eginez zeharkatu behar da maldak gogortasuna galtzen duen punturarte.

Iker zelai maldatsua zeharkatu ondoren. Hemen bideak eskuinera (mendebaldera) hartuko du.

Ni zelai maldatsuaren zeharkaldiaren azken metroetan.

Behin malda lasaitzen denean, eskuinera hartu (mendebalderuntz) eta zeta batzuk egin ondoren Diente de Llardanaren gailurrera eramango gaituen aristara aterako gara inongo zailtasunik gabe.

Iker aristara eramango gaituen zatian.

Aristara ateratzerakoan, aristaren bukaerarte jarraituko dugu (hegoaldera) inongo zailtasunik gabe Diente de Llardana mendiaren gailurrera ailegatzeko.

Iker aristaren lehen metroetan...

...eta azkenekoetan.

13:45, Diente de Llardana, 3094 metro. Oraindik sinistu ezinik, anaiaren atzetik gailurrera ailegatu nintzen.

Iker Diente de Llardana mendiaren gailurrean.

Ni gailurrera eramango nauen arista betetzen.

Eta azkenik gaurko azken hirumilakoaren gailurrean. Hau da zoriona!!!!!!!

Diente de Llardana, 3094 metro.

Argazki batzuk atera eta motxilak utzitako lekura itzultzeko asmoarekin berehala beherunzko bidea hartu genuen.

Iker berriro aristatik bueltan. Gaur igotako hirumilako guztiak markatu ditut, baita Forquetak eta Eristeak ere.

Ángel Orús aterpea gailurretik. Hor amaituko dira gure gaurko neke eta izerdiak.

Zelai maldatsuaren bila. Gaur Aneto hodei artean dago.

Zelai maldatsuan behera. Pausu delikatua non den markatu dut.

Berriro pausu delikatuan. Berez ez dauka misterio handirik, baina kontuz ibili beharreko pausu horietako bat da.

Ni zelai maldatsua eta pausu delikatua atzean utzi ondoren.

14:00, Collado del Diente lepoa, 3000 metro inguru. Lepora ailegatu, ur trago azkar bat egin, motxilak bizkarreratu eta beherunzko bidea hartu genuen. Jaitsierarako Ángel Orús aterpetik Posets mendira doan bide normala hartzea erabaki genuen, Canal Fonda pausu ezagunetik behera.

Diente de Llardana mendiari azken agurra.

Canal Fonda pausua oso ezaguna da Posets mendiaren igoera normalean. Hodi forma dauka eta ia urte osoan elurra izaten du. Gu bi elurtegiz osatua topatu genuen: lehena (jaitsierako norantzan) bietatik maldatsuena da baina bere ezkerretik hitoz markaturiko bide batetik ekidin daiteke.

Iker lehen elurtegiaren (jaitsierako norantzan) hasieran.

Lehen elurtegia ekidin ondoren berriro bidean.

Lehen elurtegia azpitik ikusita.

Bigarren elurtegia, gogoratu beheranzko norantzan ari garela, bere eskuinetik ongi ekidin genuen. Dena den azken metroetan elurtegian sartu behar izan genuen derrigorrez. Baina elurretan sartu ginen zati honetan duen malda eskasak eta elurraren egoerak (oso biguna topatu genuen) pausua erabat erraza egin zuten.

Iker bigarren elurtegia eskuinetik ekiditen (bidea jarraituz).

Azkenik elurraren gainetik pasa izan behar genuen derrigorrez.

Iker elurtegiaren amaieran. Bidea elurtegia jarraitu beharrean zuzen doa.

Behin elurtegia amaitzerakoan Posets mendira doan erabat zapalduriko bidera ailegatuko gara.

Iker elurtegia atzean utzi ondoren.

"Ze ordutan bizi gea?" galdetu zidan Ikerrek. "Ordubi t'erdik" erantzun nion. "Bazkaltzeko ailatuko gea?" "Bueno, kontutan izanda 15:30ak arte ematen dituztela, azkar ibiliz gero hortxe ibiliko gea" erantzun nion. Hau entzunda, orain arteko erritmo lasaia alde batera utzi eta erritmo arinago bat hartu genuen.

Iker Canal Fonda atzean utzi ondoren Posets mendira doan bidegurutzearen bila.

14:40, Posets mendira doan bidegurutzea, 2550 metro inguru. Bertan argazki bat atera eta beherunzko bidea hartu genuen arin-arin.

Iker Posets mendira doan bidegurutzean.

Di-da batean Torrent de Llardaneta erreka zeharkatzen duen metalezko zubira ailegatu ginen.

14:55, Eriste eta la Pllana lepoen bidegurutzean dagoen indikazio postea, 2350 metro inguru. "Ordue?" Ikerrek, "hiruek bost gutxi" nik, "Ailauko gea?" berak, "Erritmo hontan jarraituz geo, ziur baietz" nik.

Indikazio postean.

15:10, Ángel Orús aterpea, 2115 metro. Ia mingaina kanpoan genuela eta harkaitz batetik bestera Sarrioen moduan saltoka egin eta hainbat mendizale erdi korrika pasa ondoren, azkenean bazkaltzeko aterpera ailegatu ginen.

Iker aterpera ailegatzen.

Eta nola bukatu zen ibilbidea? Ba azkeneko egunetan bezela, plater konbinatu baten atzean, baina gaurko platerak zapore ezin hobea izan zuen, aspaldiko ametsa lortu baikenuen.

Nahiz eta hasieran pentsatu ez genuela lortuko, gaur ere azken egunetako argazki bera errepikatu genuen.

PROFILA

BARDAMINA KRESTERIOA: BARDAMINA (3079 metro), PICO DE LA PAÚL (3083 metro) eta PICO INFERIOR DE LA PAÚL (3062 metro) 2011/08/07

2011-08-22T19:52:00.003+02:00

Udako oporraldiari jarraituz, hemen doa bigarren eguneko kontakizuna.

Atzoko egunean bi Forquetak igo eta Ángel Orús aterpera etorri ondoren, gaur Bardamina kresterioaren txanda zen. Hau izan zen plan teorikotik bere osotasunean bete genuen bakarra, nahiz eta, ikusiko den bezela, bai igotzeko eta baita jaisteko ere mapetan azaltzen ez diren ibilbideak jarraitu. Zergatik? Bide berriak irekitzea gustatzen zaigulako? Bide osoan inor ikusi nahi ez dugulako? Ba ez, arrazoia Wickilok orritik ezezagun batek igotako track-a nondik nora doan fundamentuz ez ikustea izan zen. Hori gutxi ez balitz, nahiz eta mapa motxilan eraman, ez genion kasurik egin bide osoan. Ondorioz, ibilbidea uste baino luzeagoa egin zen. Beno, hori eta eguraldiaren eraginez topatu genuen kresterioaren eragina.

Gaurko egunerako gure oporraldietan izango genuen eguraldirik okerrena iragarrita zegoen, eta bete-betean asmatu zuten. Egun osoan ez genuen apenas eguzkirik ikusiko eta tartera euria eta haize zakarra ere izan genuen, hau da, kresterio bat egiteko eguraldirik egokiena, je, je, je.

GURE BIDEA

Esan bezela, gure helburua Bardamina kresterioa egitea zen. Bardamina kresterioa hiru hirumilakok osatzen dute: Pico Bardamina (3079 metro), Pico de la Paúl (3083 metro) eta Pico inferior de la Paúl (3062 metro). Lehenik Bardamina mendia igoko genuen bide normaletik hemendik, hego mendebaldeko kresterioa jarraituz, Pico inferior de la Paúl mendian amaitzeko. Hemendik Paúl lepora jaitsiko ginen berriro ere igoerako bidekin topo egin eta Ángel Orús aterpera itzultzeko. Baina lehen esan bezela, bai igoeran, baita jaitsieran ere ez genuen mapetan azaltzen den biderik jarraituko.

Kresterioari PD- ko zailtasuna ematen diote, gehienez II mailako pausuak dituelarik.

ERAMANDAKO MATERIALA

Badaezpada, eta tarte batzuetan kresterioa tarte batzuetan hestua dela kontutan izanda, honako materiala eraman genuen: Arnesak eta kaskoak, lau expres zinta, fisurero joku erdia, lau baga, 6 segurtasunezko mosketoi eta 30 metroetako 8 mm-tako kordinoa.

DESKRIBAPENA

06:30, Ángel Orús aterpea, 2115 metro. Goizeko 5:40tan erlojuaren alarma jarri ondoren, goizeko 6:00etako gosaltzeko ginen txintxo eta formal. Gosaldu ondoren, goizeko 6:30tan irteteko prest geunden. “Ufff!!!!! Hau da zeruak daukan pinta” esan zidan Ikerrek aterpetik ateratzen ginela, “beno goruntz joko deu eta momenturen batean ebie fuerte hasten bada, bueltatuko gea eta listo” erantzun nion.

07:05, Eriste eta la Pllana lepoetara joateko bidegurutzean dagoen indikazio postea, 2350 metro inguru. Behin poste honetara ailegatzen denean Pllana lepora doan bidea hartu behar da. Egia esan bide hau hartu zuten bakarrak izan ginen, aterpetik atera ziren mendizale guztien begietan Posets mendia baitzegoen.

Indikazio postean.

Pllana lepora daraman bidea GR-11.2 bidea da, atzo hartutako bide bera, eta lepo hau igo ondoren, Estós aterpean amaitzen da GR-11 ibilbidearekin bat egiten duelarik. Bidegurutzetik lehen metroetan behera egiten du Ibón de Llardanetatik datorren Torrent de Llardaneta errekatxoa zeharkatu behar delarik.

Iker Torrent de Llardaneta errekatxoa zeharkatzen, bidea nondik jarraitzen duen markatu dut.

Normalean ibilbideak bete beharreko helburu txikiz jarraitzen ditugunez, gure hurrengo helburua Llardaneta etxolan jarri genuen. Behin errekatxoa zeharkatu ondoren bidea gozo eta ongi markatua doa etxola honetara ailegatu arte.

Ia ikusten ez den Llardaneta etxola markatu dut eta gutxi gora behera jarraitutako bidea.

07:20, Llardaneta etxola, 2320 metro inguru. Etxola honetan ia gelditu gabe (zerua geroz eta ilunagoa baitzegoen) aurrera jarraitu genuen. “ebie hasten bada, sikiera etxola honetan sartuko gea gelditu arte” esan nion anaiari.

Iker Llardaneta etxolara ailegatzen.

Etxola atzean utzi ondoren. Bideak ez dauka galtzeko arriskurik, denbora osoan GR markak eta hitoak baitaude.

Ibilbideari jarraituz, pixkanaka Vall d’els ibons haranera ailegatu ginen eta honekin batera GR-11.2 bidea utziko dugun puntura: Grist Ibona.

Iker Gris ibonaren amaierara ailegatzen.

07:55, Grist ibona, 2411 metro. Esan bezela, puntu honetan GR-11.2 ibilbidea utziko dugu ibona bere ezkerraldetik pasatuko dugularik.

Iker ibón de Grist ibonaren amaieran.

Esan bezela, Grist ibona bere ezkerretik pasatzen da.

Joan aurretik irakurritako deskribapenak zihoen Grist ibona ezkerretik zeharkatu behar dela Ibón de Alforches ibonerarte. Ibon hau eskuinetik zeharkatu ondoren Ibón Baixo-ra ailegatuko ginen, ibon hau bere ezkerretik pasa eta harri eta arkaitz artean, iparmendebalde norantza jarraituz, 2900 metroetara dagoen ibon txiki baterarte.

Guk, GPSari jarraituz, 2900 metroetara dagoen ibon honetara ailegatzeko beste bide bat jarraitu genuen: Hasiera batean Grist ibona bere ezkerretik pasa genuen, baina Alforches ibona ailegatu aurretik ipar ekialderuntz jo genuen Ibón Baixo ibona gure ezkerrean utzi genuelarik (eskuinean utzi ordez, deskribapenak dioen bezela).

Ibón de Grist atzean utzi ondoren, Ibón Baixo gure ezkerrean uzteko prest. Gero igoko dugun harrikara non dagoen adierazi dut.

Ibón Baixo ibonaren parera ailegatu ginenean bapatean eskuinera (mendebaldeko norantza) hartu eta harrikara batetik gora hasi ginen euria hastearekin batera. “Nola ikusten dezu?” Ikerrek, “ez dakit ba, baina ez dirudi gogor botako duenik, dena den, esandakoa, fuerte hasiko balitz buelta hartuko deu” erantzun nion.

Iker harrikarara ailegatzear.

Harrikaran gora.

08:45, Ibón Altoren mendebaldean dagoen izenik gabeko ibona, 2615 metro inguru. Harrikara amaitzerakoan beste ibon bat topatu genuen: Ibón Alto ibonaren mendebaldean dagoen ibón txikiago bat (gutxi gora behera 2615 metroetara). Hemen ezkerrera (iparraldera) joko genuen.

Izenik gabeko ibona.

Esan bezela, ibon honetara ailegatutakoan ezkerreruntz (iparralderuntz) hartu genuen parean ikusiko dugun gailur baten bila, malda ere handiagotuko delarik. Ez da gailurreraino hartu behar, bere ezkerretik baizik.

Iker eta parean gailurra. Bidea gutxi gora behera nondik hartu genuen markatu dut.

Iker maldaren lehen metroetan.

Ni maldaren erdialdean. Orain arte ibilitakoa eta harrikara non dagoen adierazi dut.

Behin gailurra bordeatzen hasten garenean, altuerarik galdu gabe ipar-iparmendebaldeko norantza hartu behar da.

Iker gailurra bordeatzen.

Atzera begirada, Ibón Baixotik malda handia igotzen da honaino.

Bordeaketa honetan ari garela, bapatean zelai arrastoak amaitu eta harrikara batean murgilduta izango gara.

Iker harrikararen erdian.

Harrikara eta Bardamina gailurreraino gutxi gora behera jarraitutako bidea.

Bordeaketa amaitzerakoan lautadatxo antzeko batera ailegatu ginen. Hemen, euria gelditu zela ikusita, oraindik hartu gabeko atsedena egin eta hidratatu eta zerbait jateko aprobetsatu genuen. Euritako txamarrak haize txamarrengatik ordezkatzeko ere aukera izan genuen. Noizik eta behin Bardamina mendiaren gailurra ikusteko aukera ere izan genuen, baina goian zebilen haize indartsuak berehala estaltzen zuen kresterio osoa inongo momentuan ikusi ez genuelarik. Lautadatxo honetatik aurrera iparreko norantza hartu genuen lautadatxoa bere ezker aldetik (mendebaldetik) pasa genuelarik.

Iker lautadatxoan eta gutxi gora behera jarraitutako bidea.

Atzera begirada, bordeaketaren amaiera eta lautadatxoaren hasiera ikusi daitezke.

Lautadatxoaren ezkerrera ateratzen. Puntu hau gainditu ondoren, mapetan azaltzen den Bardamina mendiaren bide normalarekin bat egingo genuen.

09:54, bide normalarekin bat egin genuen puntua, 2930 metro inguru. Hemendik aurrera orain arte ikusi gabeko hitoei jarraika igo ginen, hasieran ekialde eta geroago ipar-iparekialde norantzarekin, trepadatxo erraz batzuen ondoren gailurraren eskuinera (ekialdera) dagoen aristara atera ginelarik. Harkaitza bustia eta behe lainoaren eraginez ondo ikusten ez zenez, eta batez ere Ikerren atzetik igotzen ari nintzenez, igoera honetarako kaskoa jartzea erabaki nuen.

Bide normalarekin bat egiten. Azpian 2900 metroetara dagoen ibon txikia ikusi daiteke.

Orain bai!!!! Hitoei jarraika.

Ni atzetik dagoeneko kaskoa buruan dudala.

Iker aristara ateratako puntuan nire zai, atzean gailurra non dagoen nabaritu daiteke.

10:25, Pico Bardamina, 3079 metro. Aristara ateratzen den puntutik gailurrera doan zatiak ez dauka inongo zailtasunik, eskuak inongo momentuan jarri behar ez direlarik. Honela, di-da batean Bardamina mendiaren gailurra zapaldu genuen.

Pico Bardamina, 3079 metro.

"Hau da hotza!!!!" Ikerrek, "Joerr, ba bai" nik. Ia ezer jan eta edateko denborarik hartu gabe arnesak jantzi eta pausuak aseguratzeko material guztia arnesetan zintzilik jarri ondoren, aristaruntz abiatu ginen euri eta behe lainoaren artean.

Aurretik duguna, nahiz eta eguraldia dela eta asko ez ikusi.

Iker aristaren lehen metroetan.

"Kontuz harkaitz ilunekin, kriston irristakorra dau eta!!!!!" oihukatu zuen Ikerrek. Egia esan harkaitzak ez zuen konfidantza handirik ematen eta oinak non jarri kontu handiz begiratu behar zen.

Aristan zehar nola-hala jarraituz bretxa batera ailegatu ginen. Bretxarako jaitsiera aristaren ezker aldetik egin genuen eta bretxatik gorako bidea ere ez genuen aristaren hertzetik egin, honen ezkerretik baizik, ez baikinen harkaitzen adherentziaz fidatzen.

Bretxara ailegatzen. Hemendik aurrerako bidea gutxi gora behera nondik hartu genuen markatu dut.

Bretxara jaisten. Heldulekuak non-nahi daude, baina harkaitzaren egoera ez zegoen gauza handietarako.

Bretxatik gora.

Ni bretxa gainditu ondoren.

Hemendik aurrera aristaren hertzetik jarraitu genuen.

Iker berriro ere aristaren hertzean.

"Zemuz zoaz?" galdetu nion anaiari. "Kristoneko tentsiokin nijo, ez dauket oinetan inongo konfidantzarik eta denbora osoan besoetatik tiraka ari naiz" erantzun zidan.
Hau entzunda aurretik pasatzea erabaki nuen berak nik egiten nituen mugimenduak egiteko. Arista berez ez da zaila, eta deskribapenetan azaltzen den bezela II mailako pausuak dauzka, baina, egia esan, guk topatu genuen egoera ez zen batere ona, eta behin baino gehiagotan oinak irrist egin zuten ustez ongi jarriak zeuden lekuetatik.

Iker atzetik babaresa pausu batean.

Ni aurretik, Iker atzean utzita.

Iker atzean gelditzen zela ikusirik, buelta hartu eta ea zemuz zihoan galdetu nion. "Kristoneko tentsiokin, ez nijo batere ondo" erantzun zidan. "Soka aterako al deu?" galdetu nion. "Ez det uste sokak tentsioa kenduko didanik" erantzun zidan. "Ordun aristatik irteteko topatzen dudan lehen lekuan utzi egingo deu eta gelditzen diren mendiak nola egin erabakiko deu" esan nion.

Elkarrizketa hau izan eta metro gutxietara arista tentetu eta gehiago estutzen zela ikusi nuen. "Joer ea orain nola eiten deun" pentsatu nuen. Bapatean harkaitz bertikal baten atzetik aristaren hegoalderuntz tximinia bat jaisten zela ikusi nuen. Hau ikusi buelta hartu eta Ikerri esan nion: "hemendik bera joko deu, nahiko erreza dela ematen du" esan nion. Hau entzun eta gero eta aristatik ihesbide bat zegoela ikusi ondoren, Iker lasaitu zela iruditu zitzaidan irrifarrea berreskuratu zuelarik.

Iker ihesbide bezela erabili genuen tximiniatik behera. Atzean harkaitz bertikala ikusi daiteke.

Behin aristaren azpira jaitsi ginenean altuera galdu gabe aurrera jarraitzea erabaki genuen "Pico de la Paúl parean igotzeko lekuren bat ikusten badeu gora eingo deu Pico de la Paúl eta Pico inferior de la Paúl mendien artean dagoen arista erraza baita" esan nion.

Iker tximiniatik jaitsi ondoren. Atzean jaitsierako puntua eta harkaitz bertikala ikusi daitezke.

Pico de la Paúl mendia non zegoen jakiteko GPSaren laguntza izan genuen, behe lainoa dela eta ez baitzen ezer ikusten. Honela, gailurraren azpira ailegatzear geundela Ikerrek abisua eman eta berriro ere aristara igotzeko leku baten bila hasi ginen.

Bapatean, igotzeko erraza zirudien tximinia bat ikusi genuen. "Eta hemendik igotzen bagea?" Ikerrek, "erraza ematen du" nik. Honela Pico de la Paúl mendiaren gailurraren ipar mendebaldera eramango gintuen tximinian gora hasi ginen.

Arista berreskuratzeko igo genuen tximinia.

Kontu handiz igo ondoren (harria nahiko askea baitzegoen) aristara atera ginen, Pico de la Paúl gailurretik 10-15 metroetara gutxi gora behera. "Zemuz?" Nik, "Hobetoxeago, ni bertikalean ondo nabil, aristan aldiz...... uffff" Ikerrek.

Iker tximiniatik ateratzen.

11:25, Pico de la Paúl, 3083 metro. Aristan zehar metro batzuk egin ondoren, behingoz Pico de la Paúl mendiaren gailurrera ailegatu ginen.

Pico de la Paúl, 3083 metro.

Badaezpada, GPSak gailurra markatzen zigun puntuaren ondoan hitoz markaturiko beste "gailur" bat zegoenez, han ere argazkia atera genuen.

Pico de la Paúl (beste "gailurra"), 3083 metro.

Pico de la Paúl eta Pico inferior de la Paúl mendien artean dagoen arista zatiak ez dauka zailtasun handirik, baina berriro ere harkaitz bustiarekin topo egin genuen, Ikerrek lehen metroak aurretik egin ondoren, atzera pasa zelarik.

Iker aristaren lehen metroetan.

Iker atzean aristaren puntu "interesgarri" batean.

Harkaitzaren egoeragatik, pausu errezenak ere bi-hiru aldiz pentsatuz egin beharra ziren.

Arista bere osotasunean ikusi genuen lehen aldia.

Arista berriro ere hestutzen den zati batera ailegatzen garenean, eskuinera (iparraldera) bidexka bat ateratzen da (hitoen bidez markatua) aristaren puntu zailenak ekiditeko.

Ni pausu zailenak ekiditeko hartu behar den lekuan.

Iker pasabidearen sarreran...

...eta pasabidearen amaieran, bukaeran Pico inferior de la Paúl mendiaren gailurra ikusi daiteke.

11:50, Pico inferior de la Paúl, 3062 metro. Tentsio eta beldur guztiak atzean utzita, azkenean mendi honetara ailegatu ginen.

Iker Pico inferior de la Paúl mendiaren gailurrean. Atzean Pico Veteranos eta Pico Gemelos mendiak non dauden markatu ditut, baita bi mendien ondoan dauden bretxa ezagunak: Gemelos eta Carrivé.

Ni azken gailurrera ailegatzen.

Pico inferior de la Paúl, 3062 metro.

Atzera begirada, gutxi gora behera arista utzi eta berreskuratzeko jarraitu genuen bidea markatu dut.

Gailurrean zegoen haizetea eta hezetasuna zela eta, ahalik eta azkarren bertatik alde egitea pentsatu genuen, gainera ez genekien eguraldiak zein itxura hartuko zukeen.

12:00, Collado de la Paúl, 3057 metro. Lepo honetara ailegatu eta, dagoeneko haizearen babesean, zertxobait edan eta jateko aprobetsatu genuen. Hemen ere orain arte hainbeste babestu gintuen arropa pixkat ere erantzi eta motxilan gorde genuen.

Bardamina kresterioa Paúl lepotik. Eginiko hiru mendiak non dauden markatu ditut.

Iker Paúl lepotik behera.

Eta Paúl lepotik behera teorian jarraitu beharreko ibilbidearekin bigarren ankasartzea egin genuen (gogoratu igoerako bidean ere ez genuela jarraitu beharreko ibilbidea jarraitu, GPSak markatzen zuena baizik): 2900 metroetara dagoen ibonera jaitsi (ekialdeko norantzan) eta hemendik behera mapek markatzen duten bidearekin bat egin beharrean, hegoaldeko norantza hartu genuen GPSaren tracka eta noizik eta behin azaltzen ziren hito batzuei jarraituz.

Iker beherunzko bidean, dagoeneko okerreko bidea hartu ondoren. Jarraitutako bidea gutxi gora behera nondik doan markatu dut. Ezkerrean Ibón Altoa ikusi daiteke eta bere mendebaldean dagoen izenik gabeko ibona (gorunzko bidean topatu genuena).

Eta zu zer ari zara begiratzen?

Ah!!! Zure familia zaintzen ari zara.

Pixkanaka Ibón de Turmo (edo Ibón de Posets) eta Ibón de Ferradura ibonen artean dauden ibon batzuetarako norantza hartzen joan ginen.

Ibón de Ferradura ibonaren eskuinean dagoen ibon txikiaren ingurura jaitsiko ginen.

Azkenean GPSaren bideak belar kanal antzeko batera eraman gintuen. "Ondo al goaz?" Galdetu nion anaiari, "GPS-ko tracka hemendik behera dijo" Ikerrrek.

Iker belar kanalaren sarreran.

Bapatean belar kanala harri kanal batean bihurtu zen malda eta nire preokupazioa ere handitu zirelarik. "Ziur track-a hemendik behera dijola?" Nik "GPS-ak hala dio" Ikerrek.

Gure belar kanala, harri kanala bihurtu zenean. Guk beheruntz zuzen-zuzen jarraitu genuen.

Eta azkenean nire preokupazioa egi bihurtu zen. Harrikara amaitu eta 5-6 metro inguruko erresalte batekin topo egin genuen. "Eta hemendik jaitsi beharra daukeu?" Nik, "trackaren arabera bai" Ikerrek. "Eta nola da posible tipo batek wickilock-en hemendik doan track bat sartzea?" Nik. "Ez dakit, baina hala ere GPSak 15 metroetako akatsa markatzen du ez baititu satelite guztiak hartzen" Ikerrek. "Joerr!!! Eta orain esaten diazu?" Nik.

Erresaltearen hertzera hurbildu, destrepatzen hasi baina ez nituen gauzak oso garbi ikusi. "Utziazu nei probatzen" Ikerrek. Bera joan eta paretatxoa di-da batean destrepatu zuen. Destrepatzeko izan zuen erraztasuna ikusi ondoren, animatu eta neronek ere destrepatu nuen Ikerren laguntzarekin.

Iker destrepearen zatirik gogorrena egin ondoren.

Atzera begirada, nire atzean destrepearen zatirik zailena. "Hortik sartu gaitu GPS madarikatuak!!!!"

Destrepearen ondoren dagoeneko belardi batetik Ibón de Ferraduraren ekialdean dauden ibonetara jaitsi ginen.

Dagoeneko zelaian ibonetara ailegatzen.

Atzera begirada. Jaitsitako harrikara eta erresaltea atzean dugula.

Dagoeneko ibonetan eta zailtasun guztiak amaituta.

Azken begirada gaur eginiko ibilbideari...

Igoerarako jarraitu genuen bidea gutxi gora behera.

Ibonetara ailegatu eta hemen berriro ere hitoekin topo egin genuen, hitoak jarraituz berriro ere Grist ibonera itzuli ginelarik. "bazen garaie hito puta bat ikusteko" Ikerrek.

Grist ibonera eramango gaituen bidea jarraituz.

13:40, Grist ibona, 2411 metro. Ibon honetan gelditu gabe, dagoeneko GR-11.2 ibilbidearen markak jarraituz, Llardaneta etxolaruntz abiatu ginen.

Iker Grist ibonaren sarreran.

Dagoeneko GR markak jarraituz.

14:10, Llardaneta etxola, 2320 metro inguru. "Goizean zenbat denbora pasa deu hona ailatu arte?" Ikerrek, "50 minutu gutxi gora behera" nik, "noiz arte ematen dituzte bazkarik aterpen?", "15:30ak arte" nik. "Ba ordun bazkaltzeko ailegatzen gea" Ikerrek.

Iker Llardaneta etxolan.

Bazkaltzeko ailegatuko ginela jakiteak indarrak eman zizkigun eta ziztu bizian abiatu ginen Ángel Orús aterperuntz.

GR markak eta Ángel Orús aterpea Llardaneta etxola atzean utzi ondoren. Gertu badirudi ere, aterpea urrun gelditzen da.

14:20, Eriste eta la Pllana lepoetara joateko bidegurutzean dagoen indikazio postea, 2350 metro inguru. Postean argazki bat atera ondoren, berriro ere arin-arin abiatu ginen aterperuntz.

Indikazio postean.

14:40, Ángel Orús aterpea, 2115 metro. Azkenean uste baino denbora gehiago pasa ondoren (gure plan teorikoaren arabera zazpi ordu inguru pasako genuen ibilbidea betetzeko), Ángel Orús aterpera eta bazkarira ailegatu ginen.

Ángel Orús aterpera ailegatzen...

...eta atzo bezela, gaur ere argazki bera errepikatzen.

Bazkaldu ondoren, dutxa beroa hartu, siestatxoa egin eta siestaren ondoren lagun berriak egitera aterpearen terrazara atera ginen.

Aterpeko terrazan lagun berriak egiten. Katua lo seko gelditu zen.

PROFILA

FORQUETAK: LA FORQUETA (3011 metro) eta HEGOEKIALDEKO FORQUETA (3008 metro), VIADOS ATERPETIK, 2011/08/06

2011-08-21T10:51:00.006+02:00

Besiberrietatik etorri eta hurrengo bi asteetan lanean aritu ondoren, azkenean hainbeste desiraturiko opor astea ailegatu zen. Urte honetarako bi helburu ezarri genituen: Posets aldetik eta Bachimala aldetik igotzear genituen hirumilakoak igotzea. Bi helburu hauek bete ahal izateko, sei egunetako plangintza egin genuen denbora osoan bi aterpe oinarrizko kanpamentu bezela izango genituelarik: Viadós eta Angel Orús. Azkenean, eta hemendik aurrera idatziko ditudan deskribapenenetan azalduko dudan bezela, gure plan teorikoari aldaketatxo batzuk egin genizkion, bukaerako plana honela gelditu zelarik:

- Lehen eguna: Viadós – Forquetak – Ángel Orús.
- Bigarren eguna: Ángel Orús – Bardamina – Pico de la Paúl – Pico inferior de la Paúl – Ángel Orús.
- Hirugarren eguna: Ángel Orús – Tuca Forau de la Neu - Espadas Posets kresterioa – Diente de Llardana – Ángel Orús.
- Laugarren eguna edo "atseden eguna": Ángel Orús – Viadós.
- Bosgarren eguna: Viadós – Pico Veteranos – Pico Gemelos – Viadós.
- Seigarren eguna: Viadós – Bachimala kresterioa – Viadós edo Tabernés aterpea.

Azkenean seigarren egun hau Ikerren egoskorkeri (nolabait eta ahalik eta egokien esateagatik) bategatik bertan behera gelditu eta bosgarren egunean etxera bueltatu ginen. Esan beharra daukat erabaki hau hartzeak min handia egin zidala, baina bizitzak batzuetan honelako kolpeak ematen ditu. Kolpe honetatik ikasitakoa etorkizunean praktikan jartzea besterik ez daukat, honelako egoera batean berriro ez murgiltzeko.

Ibilitako bost egunetatik (Bachimalako eguna alde batera utzita) egin daiteken irakurketa oso positiboa da: ezagutu gabeko parajetan ibili ginen (nahiz eta Ikerrek ihaz Posets eta Diente de Llardana igota izan eta mendi hauetara Ángel Orús aterpetik doan bide normala ezagutu), tentsio pixkat ere pasa genuen (Bardamina kresterioan batez ere), Posets mendi handiaren gailurrera ailegatzean ere gure emozio momentua izan genuen eta aspaldian ez ginen Piriniotan fisikoki hain fin ibiltzen. Honelako sentsazio onekin ibiltzeak lan erdia egiten du.

Lehen egun honen deskribapenera itzuliz, egun hau gure plan teorikotik aldatu genuen horietako bat izan zela esan beharra daukat. Hasiera batean, egun honetan Veteranos eta Gemelos mendiak igo nahi genituen, Gemelos menditik Carrivé Bretxara jaitsi eta Posets mendira igotzeko. Posets mendiaren ondoren, Diente de Llardana igo eta Ángel Orús aterpean amaituko genuen. Baina plan hau bertan behera gelditu zen ostiralean Biados aterpera ailegatu eta izugarrizko zaparrada bota zuenean. Hau gutxi ez balitz, larunbat goizean zerua erabat estalita topatu genuen, eta kresteatzen eta Carrivé bretxatik behera destrepatzen ibiltzeko egunik egokiena ez zela erabaki ondoren B plan honetara pasa ginen.

GURE BIDEA

Forqueta mendiak bi hirumilako bi mendik osatzen dute: La Forqueta, 3011 metroetakoa eta Hego Ekialdeko Forqueta, 3008 metroetakoa. Ez dakit mendi bisitatutak izango diren hala ez baina Eriste lepotik duten gertutasuna eta beraien gailurretatik dituzten bistak kontutan izanda, merezi du mendi hauetara hurbiltzea.

Bi mendi hauetara igotzeko beraien gailurretara doan bide normala jarraitzea erabaki genuen, hau da, Eriste lepotik gora doan bidea.

DESKRIBAPENA

05:50, Biados aterpea, 1760 metro. Goizean goiz jeiki ondoren, kotxetik lau egunetarako behar genuen guztia (ez baikinen Viadós aterpera itzuliko lau egun barrurarte) hartu eta martxan jarri ginen.

Iker trasteak prestatzen.

Ángel Orús aterpera doan bideak ez dauka inongo galerarik, GR-11.2 bidea jarraitzea besterik ez da. Honetarako, GR-11 bidea jarraitu behar da 15 minutu inguru bidegurutze batera ailegatu arte. Bertan bi indikazio panel topatuko ditugu: Batak, GR-11 bidea jarraituz Chistau portura eta Estós aterpera eramango gaitu besteak beste. Beste indikazio posteak aldiz, Eriste lepora eta Ángel Orús aterpera eramango gaitu beste bideen artean GR-11.2 bidea jarraituz.

Chistau portura eramango gaituen indikazio panela.

Guk jarraitu beharreko indikazio panela.

Eriste lepora eramango gaituen bidea hartu eta berehala Zinqueta d’Anes Cruzes erreka zeharkatzen duen egurrezko zubi bat pasako dugu.

Iker zubia zeharkatzen.

Hemendik aurrera bidea pinu artean doa, baina galtzeko arrisku handirik ez dauka (GR markez josia baitago) egurrezko zubia igaro eta 5 minutu ingurura bigarren indikazio panel bat topatuko dugularik.

Bigarren indikazio panela.

Hemendik aurrera bidea Ribereta amildegian gora doa zelai eta pinu artean, bidea oso atsegina egiten delarik.

Iker pinu eta zelai artean.

Datu kurioso bezela, bidean zehar egurrezko bi banku topatuko ditugu.

Iker pasako dugun lehen egurrezko bankuan.

Kotxetik atera eta ordu t’erdi ingurura, indikazio poste berri batera ailegatu ginen. Indikazio poste honek hasieran zertxobait nahastu gintuen, Ibón de Millas-era doan bidea bakarrik markatzen baitu. "Ibón de Millas aldera jo beharra deu?" galdetu nion anaiari. Ikerrek GPS-a atera eta bidea hau jarraituz ongi gindoazela ikusi ondoren, aurrera jarraitu genuen.

Iker zertxobait moskeatu gintuen indikazio postean.

Poste honen ondoren bideak behera hartzen du erreka bat zeharkatu arte. Erreka zeharkatu ondoren bideak berriro ere maldan gora doa pinudi batean zehar.

Iker erreka gurutzatu ondoren. Nondik etorri garen adierazi dut.

Berriro ere pinudian gora. Harrian jartzen duenez, oraingoz ongi goaz.

Behin pinudia amaitzen denean, zelai batera ailegatuko gara, malda berriro ere lasaitu eta bidea atseginagoa egiten delarik.

Iker pinudiaren amaieran.

Aurretik duguna, hodei artean Eristeak nabaritu daitezke. Argazkiaren erdian Eriste lepora igo aurretik igo beharreko lehen lepoa ikusi daiteke.

Hauek ere, gu bezela, goiztiar dabiltza. Paraje hauetan ibili ginen egun guztietan Sarrioak ikusi genituen.

08:00, Millas ibonera joateko bidegurutzea, 2140 metro inguru. Pinudia amaitu eta 20 minutu ingurura beste indikazio poste batera ailegatuko gara. Indikazio poste hau dagoen bide gurutzean bi aukera ditugu: Millas eta Lenes ibonetara doan bidea hartzea edo Eriste lepora eta Ángel Orús aterpera doan bidea hartzea. Guk, nola ez, bigarren aukera hartu genuen.

Iker indikazio postera ailegatzen.

Indikazio postea

Hemendik aurrera Eriste leporaino malda erabat gogortuko da gure hauspo eta iztarren kalterako. Igoerak bi zatitan banatzen da bi zatien artean lepo bat eta lautadatxo bat dagoelarik.

Lehen zatiko maldaren lehen metroetan, indikazio postea non dagoen eta jarraitutako bidea markatu ditut.

Bi malden arteko lepora ailegatu ginenean bertan atseden hartzea erabaki genuen. Gure oporren lehen eguna zela ikusirik, ez genuen leher eginda ailegatu nahi Ángel Orús aterpera eta eguna oso lasai hartu nahi genuen.

Iker atseden hartzen... eta hotza pasatzen. Haizea fin zebilen altuera honetan.

Atseden hartu ondoren berriro ere gorako bidean, lehen lepoan dagoen lautadatxora ailegatzen.

Lehen lepo honen lautadatxoan beste bidegurutze bat topatuko dugu: ezkerraldera (ekialdera) hartuz gero, Eriste lepora joango gara GR-11.2 markak jarraituz, eskuin aldera (hegoaldera) hartuz gero aldiz, Sahún portuko lepora joango garelarik. Bigarren lepo honetatik pasa ginen Eristeak igo genituenean.

Lautadatxoan Eriste lepora doan bidegurutzea hartu aurretik.

Bigarren malda hau ere ez da xamurra, gainera harrikara batetik gora doa, hala ere bidea ez da hain nazkagarria igotzeko. "Piano, piano" esan nion anaiari, "ez pentsa asuntoa egur handia emateko daunik, gainera tripak ez doaz oso ondo" anaiak.

Iker bigarrengo maldan gora. Lepotik gora jarraitutako bidea markatu dut. Ikusten denez, GR-11.2 ibilbidea jarraitu genuen denbora osoan.

Eriste leporaino duguna…

…eta gutxi gora behera jarraitu genuen bidea.

Esan bezela, nahiz eta harrikara handia izan, bidea “gozoa” egiten da.

09:20, Eriste lepoa, 2864 metro. Azkenean kotxetik atera eta hiru ordu t’erdira, poliki-poliki eta hestuasun handirik gabe Eriste lepora ailegatu ginen, bertan izugarrizko haizeteak hartu gintuelarik.

Eriste lepora ailegatzen.

Iker atzetik.

Eriste lepoa iparralderuntz. Trepada honetatik gora Espadas-Posets kresterioa hasten da kresterio hau hasiera-hasieratik egin nahi bada.

Iker GPSaren datuak jasotzen.

Lepora ailegatu eta guk hegoalderuntz hartu genuen bi Forqueten bila. Bidea metro batzuetan egin ondoren motxilak haizearen babesean zegoen harkaitz zuri baten ondoan utzi genituen. Bertan, ura edan, barritaren bat jan eta haize eta hotzagatik babesteko arropa jantzi ondoren 9:35tan Forqueten gailurreruntz abiatu ginen.

Eriste lepotik gora jarraitutako bidea gutxi gora behera. Argazkia abuztuak 9an aterata da.

Bidea hitoen bidez oso ongi dago markatua, hasieran aristaren eskuinetik, baina batez ere aristaren ezkerretik joaten delarik. Bidea jarraituz bi Forqueten artean dagoen lepora ailegatuko gara. Guk bertaraino makilen laguntzarekin igo ginen aristak ez baitauka zailtasun handirik.

Aristaren ezkerrera pasatzeko lekua atzean utzi ondoren.

Atzera begirada, Eriste lepoa behean gelditzen da. Dirudienez, gaur ez dugu Espadas-Posets kresterio osoa ikusiko.

09:50, bi Forqueten arteko lepoa, 2990 metro inguru. Ia konturatu gabe lepo honetara ailegatu ginen. Bertan makilak utzi eta aurreruntz joatea erabaki genuen. Guk lepoan eskuineruntz jo genuen La Forqueta mendiaren gailurraren bila (bietatik gertuena gelditzen da).

Iker lepotik gora abiatzeko asmoarekin.

09:53, La Forqueta, 3011 metro. Lepotik abiatu eta hiru minutuetan arista erraz batetik gora egin ondoren La Forqueta mendiaren gailurrera ailegatu ginen. "Uste baino lehenago ailegatu gea" Ikerrek, "ba bai, nik ere uste nun denbora gehio pasako genula" nik.

Eristeak La Forqueta mendiaren gailurretik.

La Forqueta, 3011 metro.

Ba ez, gaur ez dugu Posets mendia ikusiko.

Argazki batzuk atera ondoren berriro bi Forqueten arteko lepora ailegatu ginen arista jarraituz Hego Ekialdeko Forquetara igotzeko. Hego Ekialdeko Forqueta honetara doan aristak ere ez dauka zailtasun handirik baina La Forqueta mendira doan aristarekin alderatuz expuesto xamarra da, beraz, nahiz eta erraza izan, kontu handiz ibili beharreko arista.

Iker Hego Ekialdeko Forquetara eramango gaituen aristan zehar lau argazkietan: bat…

…bi…

…hiru…

…eta lau.

10:03, Hego Ekialdeko Forqueta, 3008 metro. Aristaz gozatu ondoren, biok gailurrera ailegatu ginen.

Iker Hego Ekialdeko Forquetaren gailurrean.

Orain nire txanda bost argazkietan: bat…

…bi…

…hiru…

…lau…

…eta bost.

Hego Ekialdeko Forqueta, 3008 metro. Atzean Eristeak.

Argazki batzuk atera ondoren, berriro bi Forqueten arteko lepora itzuli ginen makilak berreskuratu eta Eriste lepora jaisteko.

Makilak hartu ondoren, Eriste leporako bidean.

10:30 Eriste lepoa, 2864 metro. Motxilak berreskuratu, zertxobait jan, edan eta atsedentxo bat hartu ondoren, 10:45tan beherunzko bidea hartu genuen. Oraingo honetan ekialdeko norantza hartu genuen gure hurrengo helburuaren bila: Ibón de Llardaneta.

Eriste lepora ailegatzen.

Atzera begirada Eriste lepoa utzi ondoren.

Eriste lepoan behera. Gutxi gora behera jarraitu genuen bidea markatu dut.

Dagoeneko Ibón de Llardaneta bistan. Hemendik aurrera jarraitu beharreko bidea markatu dut.

11:05, Ibón de Llardaneta, 2670 metro. Inongo eragozpenik gabe vivac-ak egiteko lekuz josia dagoen Llardaneta ibonera ailegatu ginen. GR-11.2 bideak ibón hau bere ezkerretik (iparraldetik) zeharkatzen du Ángel Orús aterpera ailegatzeko.

Iker ibón de Llardanetara ailegatzen.

Llardaneta ibona zeharkatzen, atzean bi Forquetak eta Eriste lepoa ikusi daitezke.

Haizearen eraginez bertan zegoen olatuen mugimentua handia zen, hauen hotsak itsasoaren olatuak gogorazi zigutelarik.

Iker Llardaneta ibona zeharkatu ondoren.

Ibonetik behera bideak ez dauka inongo zailtasunik, oso zapaldua baitago. Hasiera batean, Torrent de Llardaneta errekatxoaren ezkerraldetik jarraituko dugu, elurraren eta beharbada uraren indarrez erabat tolestaturiko zubi baten laguntzarekin errekatxo hau zeharkatuko dugularik.

Ibonetik behera jarraitu beharreko bidea

Hodei formakuntza arraroak (edo OVNIak, zeinek daki) ikusteko aukera ere izan genuen.

Torrent de Llardaneta errekatxoa zeharkatzeko erabiliko dugun metalezko zubi okerrean.

Hasiera batean ez du konfidantza handirik ematen, baina nahiko sendo dagoela dirudi.

Zubia zeharkatu ondoren ere bidea jarraitzea oso erraza da.

11:45, Eriste eta la Pllana lepoetara joateko bidegurutzean dagoen indikazio postea, 2350 metro inguru. Bertan gelditu gabe, beherunzko bidea jarraitu genuen.

Eriste eta la Pllana lepoetara joateko bidegurutzean dagoen indikazio postea.

Indikazio poste hau atzean utzi ondoren, eta beharbada aterpearen usainari jarraituz, ia konturatu gabe Ángel Orús aterpera ailegatu ginen.

12:10, Ángel Orús aterpea, 2115 metro. Bertara ailegatu eta sukaldea 14:00etan irekitzen zutela ikusita, ordurarte itxaron eta fundamentuzko plater konbinatua hartu genuen, proteinak berreskuratu behar diren aitzakiarekin.

Azkenean!!!!! Iker Ángel Orús aterpera ailegatzen.

Ángel Orús aterpea orain arte zapaldu dudan aterperik eder eta erosoena da. Arratsaldeko 14:00etatik 15:30ak arte bazkariak ematen dituztee (beraz, bertan bazkaldu nahi bada komeni da ordu hau baino lehen ailegatzea), gosariak goizeko 6:00tan banatzen hasten dira eta afariak 20:00etatik atzera. 95 mendizaleentzako tokia dauka eta gela bakoitzak bere komun, iturri eta dutxa dauzka ur beroarekin. Sarreran botak eta motxilak utzi behar dira honetarako egokitutako takila batzuetan (ez dute giltzarik) eta sarreran bertan tamaina ezberdinetako sandaliak daude jartzeko. Hemen ere komunak eta iturri bat daude. Logelak ez dituzte arratsaldeko 15:00ak arte irekitzen eta goizeko 8:30tan aterpera ixten dute garbiketa lanak egiteko.

Eguneko bazkaria. Hurrengo egunetan argazki bera errepikatuko genuen.

Ángel Orús aterpea, aterpe izugarria benetan.

PROFILA

PIC DE COMALESBIENES (2993 metro) eta PUNTA ALTA DE COMALESBIENES (3014 metro) CAVALLERS URTEGITIK 2011/07/24

2011-08-04T17:50:00.000+02:00

"Ring!!!Ring!!!Ring!!!" Goizeko 5:50ak. Gaur ordubete gehiago lo egin dugu baina atzoko nekea oraindik sentitzen da. Oheari azken segunduak kendu ondoren jaiki eta Lekurengana joan nintzen. "Zemuz zaude?", "Ez zekiat ba, baina ondo esango nikek, gainera kozkorroa dexente jatsi zaiak eta mina ere gutxi zeukeat" erantzun zidan. "Nola ikusten dek gaurko irteera?" galdetu nion, "Prueba egin behar diat. Gero, ezin badiat, kotxera itzuliko neok". "Dena den, gosarikin batera antiinflamatorio bat hartu ezazu bazpaere" eskatu nion. Berri on honen ondoren Iker eta Josu esnatu eta gosaltzeari ekin genion.

Gauzak guztiak jaso ondoren kotxea hartu eta Erill la Vall herria atzean utzi genuen Cavallers urtegiko Parking-aren bila.

GURE BIDEA

Gaurko helburua Punta Alta de Comalesbienes mendia zen. Honetarako Barranc de Comalesbienes amildegitik gora eta Estanys de Comalesbienes lakuen mendebaldetik doan bide normaletik igotzeko asmoa genuen, baina "akats" bat dela eta Comalesbienes mendia igo ondoren, bi mendien arteko arista burutu genuen.

Jaisteko Joan Ventosa i Calvell aterpera joateko asmoa genuen, hemendik Pletiu de Riumalora jaitsi eta Cavallers urtegira ailegatzeko, baina Lekurentzat hainbeste ordu ibiltzeak kalte egingo ziolakoan aukera hau baztertu eta hasiera batean Punta Altara igotzeko jarraitu nahi genuen bidetik behera Cavallers urtegira itzuli ginen.

DESKRIBAPENA

7:00, Cavallers urtegiko Parking-a, 1700 metro. "Joño, gaur hotza eta haizea zeok" Lekuk, "bai, pinuk ederki mugitzen die" Ikerrek. Ia Aralarren negurako erabiltzen dugun arropa jantzi eta motxilan sartu ondoren, goranzko bidea hartu genuen.

Kotxea utzi genuen Parking-etik irteten.

Jarraitu beharreko bidea, atzo bezela, Cavallers urtegira doan errepidea da metro batzuetan zehar.

Hamar minutu baino gutxiago ibili ondoren errepidearen bi aldeetan bi trafiko seinale topatuko ditugu eskuinean dagoen egurrezko hesi baten ondoan. Hesi hau zeharkatu eta hemen hasten den pista batetik gora igoko gara gutxi gora behera ordu laurden batean.

Hesia eta trafiko seinaleak.

Egurrezko hesia pasa ondoren.

7:25, Barranc de Comalesbienesera igotzeko bidegurutzea, 1800 metro. Cavallers urtegitik atera eta 25 minutu ingurura, pistaren eskuinean hito bat topatuko dugu hemendik aurrera eskuinera hartu beharko dugularik Barranc de Comalesbienes amildegia igotzeko. Kontuz joan behar da hitoa ez baita oso handia eta bidegurutzea ere ez da oso argia.

Barranc de Comaesbienes amildegitik gora joateko hartu behar den bidegurutzean.

Behin bidegurutzea hartu ondoren benetako malda hasiko da Comalesbienes amildegia irabazteko: bide arrasto batetik metro batzuk egin ondoren harrikara batean sartuko gara.

Harrikararen aurretik dagoen bide arrastoan.

Iker eta biok harrikaratik gora dagoen bide arrastotik igo ginen gure iztarren kalterako, Josu eta Lekuk aldiz harrikarrean metro batzuk egin ondoren, ezkerrean dagoen bidexka erosoago batetik gora jo zuten. Mendi honetara berriro itzultzen banaiz, beraiek jarraitutako bidea segiko dut dudarik gabe.

Harrikaran gora.

Bakoitzak ahal duen bezela igo zuen, harria oso askea dago eta.

Harrikaran gora zazpi bat minutu ibili ondoren atseden hartzeko erabili genuen zementu eta harrizko errepisa batera ailegatu ginen. Bertan erropa kendu eta ur pixkat hartzeko aprobetsatu genuen. "Zemuz Leku?" galdetu zion Josuk "Ondo, molestia pixkat baina, kolpena baino, zaurina dek" Lekuk.

Atsedena hartu genuen zementu eta harrizko errepisan. Harrikarak nondik jarraitzen duen ikusi daiteke.

Motxilak berriro jantzi eta gorunzko bidea hartu genuen oraingo honetan harrikaratik gora. Errepisa honetatik gora nahiz eta malda handia izan harriaren kalitatea zertxobait (zerbait esateagatik) hobetzen da igoera erosoagoa (berriro ere zertxobait esateagatik) egiten delarik.

Errepisatik atera ondoren.

Bideak momentu batean harrikara utzi eta honen eskuinetik jarraitzen du bidexka batetik.

Harrikara utzi eta bidexkara sasrtzen. Bidea hitoz markatua dago.

Hemen bidea erosoago bihurtzen da...

...nahiz eta maldaren gogortasuna ez jaitsi.

8:00, amildegia ezkerrean uzteko bihurgunea. Amildegiaren amaieran dagoen paretaren kontra jo behar dugula dirudienean bideak eskuinera hartzen du. Bihurgune honetan arkaitz batean gezi gorri bat dago marraztua bidearen norantza adieraziz.

Josu eta Leku eskuinera hartu ondoren. Arkaitzean margotuta dagoen gezi gorria markatu dut.

Gezi gorria gertuago...

Bihurgunea hartu eta metro batzuetara paso interes batekin topo egingo dugu. Pausua ez da zaila baina neguan berea izango du.

Leku pausuan...

...eta Josu pausua gainditu ondoren.

Pausu hau pasa ondoren, bidea pinudi eta harri blokeen artean doa, tarteka bidexka arrastorik ere azaltzen delarik. Orain artean jarraitutako bideak ez dauka galtzeko inongo arriskurik.

Pinuen artean bidexka jarraituz...

...Nahiz eta batzuetan pinuen artean arkaitz blokeak ere azaldu.

Berriro ere pinudiaren erdian.

8:15ak aldera pinudia atzean utzi eta belar eta arkaitz blokeak tartekatuta dauden leku batera ailegatuko gara. Leku honetan malda ez da oso handia, eta metroak erraz irabazten dira.

Josu arkaitz bloke eta belarra tartekatuta dagoen lekura ateratzen. Lehen planoan hito bat ikusi daiteke.

Badirudi hodeiek inguruko mendiak ikusten utziko digutela une batez. Gurutze gorriko batek gero esango zigun mendi hauetan neguan korredorre ederrak sortzen direla.

Arkaitz blokeak eta belar arrastoen gainetik etengabe ibiltzen da.

Ikusiko ditugun millaka hitoetako bat. Badirudi gaur Besiberrien aldea ez dela garbituko.

Gaur, arazorik gabe, giro onean goaz.

Belar arrastoak amaitzen direnean, guri hainbeste gustatzen zaigun harrikara bat topatuko dugu gure iztarren kalterako. Hemendik aurrera maldak berriro ere gora joko du.

Harrikaran sartuta. Ikusiko ditugun azken pinuak eskuinean gelditzen dira.

Gure aurpegietan argi ikusten denez, ez zaigu harrikaretatik ibiltzea batere gustatzen.

Orain arte bezela, eta argazkian ikusten denez, hitoei jarraika aritu ginen.

Zati honetatik gora ari ginela haizea indartu eta hotz handia egiten hasi zen. Hau ikusita, eta arropa gehiago jartzeko aitzakiarekin, arkaitz bloke handi baten babespean atsedentxo bat hartu genuen. "Leku, Zemuz zoaz?" galdetu genion, "ondo, zauriak pixkat erretzen dik, baina atzoko minen arrastoik ez" esan zigun. Kuriosoa da gorputzak batzuetan duen errekuperazio ahalmena.

Atseden honen ondoren goiko bideari berrekin genion. Bapatean harrikararen ezkerrean belar zati bat zegoela ikusi genuen. Malda gogorragoa zela ikusirik, belar zati honetara joan ginen zuzen-zuzen bitan pentsatu gabe.

Josu eta Leku belar zati honetan. Gutxi gora behera jarraitu genuen bidea markatu dut.

Bi anaiak leku berera ailegatzen harrietatik ihesi.

Bizitzan pasatzen den bezela hemen ere zoriona ez zen betirako izan eta azkenean berriro ere arkaitz blokeetara pasatzera besterik ez genuen izan.

Josu belar azken arrastoak disfrutatzen.

Berriro ere arkaitz-itsasoan igeri.

Ni ere blokeen artean belar zatia atzean utzi ondoren.

Esan beharra da blokeen zati honetan hitoen kopurua laukoiztu egiten dela eta askotan bide ezberdinak markatuta daudela ikusi daiteke. Dena den, bide guztiek leku berera daramate.

Josu aurretik bidali genuen gidari moduan.

Uste dut bi punta horiek Pic de la Pala Gespadera (ezkerrekoa) eta Bony d'Aigüissi (eskuinekoa) direla.

Anaia eta biok hala nola blokeen artean.

Amildegitxo baten hertzera ailegatu behar garenean bloke baten gainean poste erdoildu bat topatuko dugu. Puntu honetan bideak ezkerrera hartzen du harrikara atzean utzi eta mendiaren bestaldera pasaz.

Harrikara uzten. Amildegitxoaren hertzean dagoen postea non den markatu dut.

Mendiaren bestaldera pasa ondoren. Bidea nondik doan markatu dut.

Aurreko argazkian ikusten ziren blokeak zeharkatzen.

Harrikara hau gurutzatu ondoren, bidea berriro ere arkaitzak eta belarra tartekatuz doa malda handia ez delarik.

Harrikara gurutzatu ondoren.

Eskertzen da noizik eta behin belarra zapaltzea.

9:35, Comalesbienes mendira igotzeko bidegurutzea, 2220 metro. Belar eta arkaitz zati hontatik gora goazela leku klabe batera ailegatuko gara: bere tontorrean poste bat duen 2651 metroetako mendixka bat. Bidea ez da mendixka honetara igotzen, bere ezkerretik pasatzen da, behin mendixka gure ezkerrean dugula bi aukera ditugularik: bidea zuzen jarraitu Estany de Comalesbienes lakuetatik zehar Punta Altara igotzeko, edo gure ezkerrean dugun harrikara gurutzatu eta ezker-eskuin gora doan zelai maldatsu batetik gora joan Comalesbienes mendiaren bila. Guk igotzeko bigarren aukera hau hartu genuen. Jaisteko ordea, beste bidea aukeratuko dugu.

Bidegurutzera ailegatzen.

Behin Comalesbienes mendira doan bidegurutzea hartu ondoren, gurutzatu behar den harrikara gurutzatzen. Hemendik gora bidea gutxi gora behera nondik doan markatu dut.

Malda hemen berriro gogortzen da.

Ezker-eskuin doan malda amaitzerakoan bideak ezkerrera jotzen du mendiaren hertzetik. Hemen ere hitoak daude eta ez dauka inongo galerarik.

Ezker-eskuin malda amaitzen.

Josu ezkerrera hartu beharreko puntuan. Azpian Estany de Comalesbienesetako bat ikusi daite (gero jaisteko garaian pasako dugun bigarrena).

Hemendik gora bidea interesgarriagoa jartzen da, baina hotzak ez zuen disfrutatzeko aukera handirk eman.

Ikusten denez, malda oinak ederki berotzen dituen horietakoa da.

Momentu batean bideak eskuinerako joera hartzen du Comalesbienes mendiaren aurretik dagoen beste gailur baterarte.

Bideak eskuinaldera hartzen duen puntuan.

Comalesbienes mendiaren aurretik dagoen gailurra ikusi daiteke.

Gailurtxo hau igotzeko azken metroetan.

10:15, Comalesbienes mendiaren aurretik dagoen gailurtxoa. Hemen gelditu gabe, aurreruntz jarraitu genuen. Gailurtxo honetatik arkaitz artean lepo batera jaitsi beharko dugu. Jaitsiera honek ez dauka inongo arrisku eta zailtasunik.

Josu lepora ailegatzen.

Leku eta biok gailurtxotik behera.

Josu lepoan gure zai.

Behin lepo honetara ailegatzerakoan arrasto oneko bide bat jarraitu beharra dago azken arkaitz batzuetara ailegatu arte. Arkaitz hauek igo ondoren, Comalesbienes mendiaren gailurrera ailegatuko gara.

Lepotik gora. Esan bezela, hotz handia egiten zuen, belarra ere izoztua zegoelarik.

Comalesbienes mendiaren gailurrera eramango gaituen azken arkaitzak igotzen.

10:25, Pic de Comalesbienes, 2993 metro. Hemen eguneko bitxikeria pasa zitzaigun, Punta Altan mendiaren geundelako ustetan. "Toma!!! azken hirumilakoa", "Ederra!!!!", oihu eta algaren artean bapatean Ikerrek GPSa atera eta "Eh!! Hau ez da Punta Alta" aurpegira bota zigun. "Zer? No jodas!!! Josuk, "Ilea hartzen ari haiz" Lekuk. "Ezetz, ez dela Punta Alta, begiratu GPSa", Ikerrek. Laurok GPSaren pantailaren ingurura hurbildu eta gure ustez Punta Alta zena berez Comalesbienes mendia zela ikusi genuen.

Pic de Comalesbienes, 2993 metro.

Gure euforia momentua zertobait zapuztu ondoren, motxilak berriro bizkarrean jarri eta Punta Altako bidea hartu genuen.

Leku Comalesbienes gailurra atzean utzi ondoren.

Comalesbienes eta Punta Alta de Comalesbienes mendien artean dagoen aristak ez dauka zailtasun handirik. Lehenik destrepe erraz bat (I) egin behar da lepo baterarte.

Leku lepora eramango gaituen destrepean...

...baita Iker eta biok ere.

Josu eta Iker lepora ailegatzen. Atzean destrepaturikoa ikusi daiteke.

Lepo honetara ailegatu ondoren Punta Altaren aurretik dagoen bigarren mailako gailur batera igo beharko dugu. Igoerak ere ez dauka inongo zailtasunik, eskuak noizik eta behin jarri behar direlarik.

Leku bigarren mailako gailur honen igoeran.

Bigarren mailako gailur honetara ailegatzen, lepoa behean gelditzen da.

Bigarren mailako gailur hau pasa ondoren beste lepo batera ailegatuko gara. Lepo honetara Comalesbienes lakuetatik gora datorren bidearekin topo egingo dugu (goizean utzi dugun bidea).

Leku bigarren mailako gailurretik behera. Behean Comalesbienes lakuetatik datorren bidearekin topo egingo dugun lepoa ikusi daiteke (Lakuetatik datorren bidea eskuinetik dator).

Bigarren mailako gailurretik behera.

Lepo honetatik gora arista interesgarriagoa bihurtzen da. Hitoak jarraituz hamar-hamabost minutuetan Punta Alta de Comalesbienes mendiaren gailurrera ailegatuko gara.

Iker azken lepoan. Atzean azken trepada nabaritu daiteke.

Iker eta biok lepoan. Ikusten denez igoera hau ere hitoez markatua dago.

Josu azken esfortzuan.

11:00, Punta Alta de Comalesbienes, 3014 metro. "Orain bai, toma!!!" Ikerrek. Gailurrera ailegatu eta haizearen eta bertan zeuden kataluniar batzuen babesean jarri ginen hamaiketakoa egiteko prest.

Punta Alta de Comalesbienes, 3014 metro.

Indarrak berreskuratu ondoren, gailur argazkia atera eta itzulerako buelta hartu genuen.

Gailurretik behera, leporako bidean.

Behin lepora ailegatutakoan ezkerrera hartu beharra daukagu, hego-ekialderuntz, Estanys de Comalesbienes lakuetaruntz.

Lepotik behera.

Jaitsiera harrien artean egiten da, baina bidea nahiko ondo zapaldua dago.

Bapatean, Comalesbienes lakuetara jaisten ari ginela, atzo Besiberri Sud mendian topatutako euskal mendi taldea berriro ere topatu genuen. Derrigorrezko agurrak eta "gora Euskadi"ak bota ondoren beheruntz jarraitu genuen. Oso harrituta gelditu ziren Leku goitik behera lasai asko zetorrela ikusi ondoren.

Atzera begirada, euskal mendi taldea non doan ikusi daiteke.

Azken euskaldunak eta Comalesbienes lehen lakuraino eginiko bidea.

Lehen lakuaren parean.

Bigarren lakura ailegatzeko gutxi gora behera jarraitutako bidea.

Hitoak non nahi eta bide arrastoak ere topatu ditzazkegu.

Bigarren lakua bere eskuinetik pasatzen da.

Bigarren lakutik 5 minutuetara, goizean Comalesbienes mendira igotzeko hartu dugun bidegurutzera ailegatuko gara.

Bidegurutzera ailegatzen, goizean ikusi ez dugun postedun mendixka ikusi daiteke (2651 metro dituena). Eskuinean, goizean igo dugun belar malda ikusi daiteke Ikerren buruaren parean.

...eta bidegurutze honetatik behera igoerarako erabili dugun bide bera jarraitu genuen...

...berriro ere harrikaratik behera...

...azken belar zati maldatsura ailegatzen...

...atzo inguru horietan ibili ginen...

...berriro ere pinudian...

...Comalesbienes amildegira ailegatzen...

...eta Comalesbienes amildegitik behera berriro Parking-era itzultzen.

Azkenean, 14:00etan kotxera itzuli ginen, zazpi orduetako ibilbidearen ondoren. Denak zoriontsu, Leku batez ere, atzoko kolpearen ondoren gaurko ibilbidea nola egingo zuen ez zekien eta.

PROFILA